غزل شمارهٔ ۱۹۰۵

برداشت: اگر عاشق هستی، غم و اندوه را فراموش کن و به شادی و جشن بپرداز.

برداشت: به دریا تبدیل شو و کشتی را غرق کن، تو علم باش و دانایی را رها کن.

برداشت: اگر آدم توبه کند و به بهشت بازگردد، باید زندان او را رها کند.

برداشت: بر آسمان به مانند عیسی مریم پرواز کن و به دنبال امور بی‌اهمیت نرو.

برداشت: اگر در عشق یوسف دلت را شکستی، پس همان یوسف را بگیر و مرهم را فراموش کن.

برداشت: اگر زلف پریشان و رویای در هم شما را بیدار کرد، باید خواب و خیالات ناواضح را کنار بگذاری.

برداشت: جوهر وجود تو آمیخته با روح من است، بنابراین از غم و اندوه فراتر رو و از آنها دوری کن.

برداشت: دل خود را از وابستگی به چیزهای مادی و دنیوی آزاد کن و امید به چیزهایی که غیرمطمئن و ناپایدار هستند را کنار بگذار.

برداشت: ای شیرزاده، خوی شیران را در خود پرورش بده و سگان نادان را کنار بگذار.

برداشت: به افرادی که اندکی در زندگی حریص و خودخواه هستند، نگاه کن و ببین چگونه دچار درد و رنج می‌شوند. در عوض، به کسانی که قوی و مقاوم هستند توجه کن و آنها را فراموش نکن.

برداشت: حرص و طمع تو را به جایی خواهد رساند که مانند آزر، پدر ابراهیم ادهم، از حقایق دور شوی و به آنچه که باید وابسته نباشی. به عبارتی، از پی خواسته‌های نفسانی خود بگذر و به حقیقت نزدیک‌تر شو.

برداشت: سخن را کوتاه بزن، زیرا خداوند دانا به همه چیز است و نیازی به توضیحات بیشتر نیست.

برداشت: زمانی که شمس‌الدین تبریز وارد جهان شد، این دنیای تنگ و تاریک را ترک کن.