غزل شمارهٔ ۱۹۰۴

برداشت: کجا می‌خواهی از چنگ ما فرار کنی؟ کسی نمی‌داند که چگونه می‌توان دام قدرت را پاره کرد.

برداشت: وقتی که پای فرار کردن از ما را نداری، پس سر را آرام کن و تسلیم شو.

برداشت: به سرعت به سمت خوشی و لذت برو، مثل یک غوره که به شیرینی تبدیل می‌شود. اگر نمی‌دانی چگونه باید به سوی این خوشی بروی، پس تلاش کن و پیش برو.

برداشت: ای صید گرفتار، تو چرا خود را به گزیدن طناب می‌زنید؟ این طناب هیچ تأثیری از گزیدن تو نمی‌پذیرد.

برداشت: می‌فهمی که درد و مشکلات زندگی تو را تحت فشار قرار داده‌اند، و برای اینکه از این وضعیت رها شوی، باید به طور درست و محکم عمل کنی.

برداشت: چرا از روی شادی جست و خیز می‌کنی و جفتک می‌زنی که «از بار رها شدم» یک لحظه تو را برای چریدن رها کرده‌ام.

برداشت: دل دریا به خاطر ما از ترس و زیبایی‌ام در حال غلیان و تلاطم است.

برداشت: اگر زخم سنگینی بر دل ما بیفتد، از بند و زنجیر خود نمی‌توانیم رهایی یابیم.

برداشت: تا زمانی که آسمان (فلک) فرمان ما را ندهد، باید به گرد خاک ما بچرخد و دور ما بگردد.

برداشت: هوا پر از فریب و مکر است، و عقل تو مانند شیری است که از سست‌ترین و بی‌ارزش‌ترین چیزها تغذیه می‌کند.

برداشت: دهان این خاک خشک به خاطر آرزوها و حسرت‌های ما، حتی نمی‌تواند یک جرعه آب را بدون حضور ما بچشد.

برداشت: چه کسی می‌تواند به شکار ما بیفتد؟ چه کسی می‌تواند ما را به بندگی درآورد؟

برداشت: کسی را که ما انتخاب کردیم و به او عشق ورزیدیم، دیگر به غیر از ما کسی را نخواهد پسندید.

برداشت: در دنیای عشق، جانی برای انسان باقی نمی‌ماند و تنها راه حضور در جمع عاشقان، پنهان شدن در دل عشق است.

برداشت: محبت به عاشقان در هر دو جهان، همیشه در زمان آفرینش به همین شکل بوده است.

برداشت: نباید بره از ظلم چوپان به سمت گرگ‌ها فرار کند.

برداشت: این چوپان می‌داند که نباید به بره‌اش آسیبی برساند، زیرا او آگاهی دارد که پرورش و نگهداری از آن بره ادامه‌دار است.

برداشت: بدان که افرادی که فقط به ظاهر زنده‌اند و هیچ باری از روح و معنا ندارند، مانند افرادی هستند که به فیل تشبیه می‌شوند. حالا این افراد چگونه می‌توانند به کعبه برسند؟

برداشت: کعبه مرکز جهان است و مانند یک فیل بزرگ به نظر می‌رسد، اما نمی‌توانی آن را تنها از ناحیه‌ای که به آن اشاره می‌کند، ببینی.

برداشت: به مانند پرنده ابابیل باش و از قدرت و بزرگی نترس. دل خود را به جمع‌آوری نعمت‌ها و روزی‌ها مشغول کن.

برداشت: دشمنان را همان‌طور که دانه‌ها را درو می‌کنند، از بین می‌برند و فقط پیام کعبه را می‌توانند بشنوند.

برداشت: از دل است که می‌توانی به آسمان‌ها بروی؛ از دل است که گُل خوشبختی و سعادت تو می‌دمد.

برداشت: از دل است که می‌توانی به یار برسی، از دل است که از ننگ تن می‌توانی برهی.

برداشت: دل به خاطر تو یک چیزی را برای مدتی پخته است؛ مدتی صبر کن تا کاملاً آماده شود.

برداشت: دل دل‌هاست شمس‌الدین تبریز؛ خفاش نمی‌تواند خورشید را ببیند.