غزل شمارهٔ ۱۹۰۲

برداشت: چرا انکار می‌کنی، ای فرمانروایان عشق؟ من نمی‌گویم که مجنون را نصیحت کن.

برداشت: تو می‌گویی که بگو چگونه موجودات غیبی به ستیران (شخصیت‌های خیالی) وابستگی دارند و چه ارتباطی با حیوانات (ستواران) دارند؟

برداشت: در این دریا، نه کشتی وجود دارد و نه تخته‌ای. در این بخشش، نزدیکان و دوران گذشته هم به هم شبیه‌اند و هیچ تفاوتی ندارند.

برداشت: عدم همانند دریا است و این جهان مانند یک کف روی آن دریا می‌باشد. و مردم در این جهان به اندازه مورچه‌ها کوچک و ناچیزند.

برداشت: از جوش و خروش دریا، دو کف (موج) به وجود می‌آید که یکی نمایانگر ایران و دیگری نمایانگر توران است.

برداشت: در آن شورش و فعالیت، بگو چه تلاشی باید انجام داد، چرا که این صبوران فقط از صبر خود صحبت می‌کنند.

برداشت: زشت‌ها به زیباهایی تبدیل شده‌اند، و از این امواج، شیرینی و شور به وجود آمده است.

برداشت: به من نزدیک نشو ای شمس تبریز، چرا که در عشق تو فرشته‌ها نیز در حال سوختن هستند.