غزل شمارهٔ ۱۹۰۱

برداشت: از زخم دف در کف من به شدت درد می‌کشد، عزیزم، چرا کیسه‌ات را بسته‌ای؟ دستت را حرکت بده!

برداشت: این بیت به این معنی است که با تلاش و کوششی که در انجام کارها داشته باشی، در نهایت راهی برای رسیدن به هدف‌ها و آرزوهایت پیدا خواهد شد. اگر در پی فعالیت و تغییر باشی، موانع و چالش‌ها نیز از پیش پا برداشته خواهند شد و به نتایج مثبت می‌رسی.

برداشت: به نظر می‌رسد که مروت و جوانمردی از اطراف او رفته‌اند و کسی را در اطرافش نمی‌بینیم که در میدان حاضر باشد.

برداشت: اگر طلا و زر نداری، پس بی‌فایده است که به گذشته‌ها فکر کنی؛ تنها چیزی که از آن باقی مانده، موهای سفید و کهنه‌ات است که هیچ دردی را دوا نمی‌کند.

برداشت: وقتی که دست‌ات در کارها بسته است و هیچ‌کاری نمی‌توانی انجام دهی، می‌توانی به سادگی با اندکی حرکت و نشاط، به وضعیت خود پاسخ دهی و خود را سرگرم کنی.

برداشت: گلویم را فشرده و صدایم را به نعره به اوج می‌رسانم، ولی انگار که صدایم به گوش دیگران نمی‌رسد.

برداشت: اگر مسیر آبی وجود دارد، چرا در این قایق بی‌جهت دور نمی‌چرخید و سنگی را جا به جا نمی‌کنید؟

برداشت: اگر این سنگی که در دست است، منبعی است که مهمان را بدون آب و نان به خانه می‌آورد.

برداشت: به دوستی عرض کردم که این نکته را در نظر داشته باش و نگران نباش، زیرا شوخی و خنده نباید باعث ناراحتی و پریشانی خاطر تو شود.

برداشت: گلو را نسوزان و زیر لب آن را بخوان، که دهانت از در و مرجان پر شود.

برداشت: خدا را به عنوان میزبان در نظر بگیر و برای او در دل خود جایی قرار بده، زیرا این نعمت و لطف بی‌پایان است.