غزل شمارهٔ ۱۸۹۹

برداشت: دل پر از درد و اندوه را در یک لحظه از غم رهایی کن که این غم، آن را به چند تکه تقسیم کرده است.

برداشت: امروز لطفی به من کن و مشکلم را حل کن، وگرنه جانم را از این درد و رنج بگیر.

برداشت: در تمام شب، به خداوند می‌گفتم که ای خدا، حق و حقوق من را از آن کسی که به من ظلم کرده و خونم را ریخته، بگیر.

برداشت: دل سنگین او چون خونم را می‌ریزد، تو هم از سنگ سخت و بی‌رحم خود، خون من را بگیر.

برداشت: بعضی از نوشته‌هایم را با احساساتم فرستادم، یکی از آن‌ها را به دلتنگی و بی‌کسی اختصاص دادم.

برداشت: در آنجا ردپای عشق و زیبایی‌های آن وجود دارد که برای توجه و تماشای ما فراهم شده است.

برداشت: دل من تحت تأثیر عشق قرار گرفته است، اگر نمی‌خواهی گناهی از من بپذیری، پس از من دوری کن.