غزل شمارهٔ ۱۸۹۷

برداشت: در این لحظه، یک همراه به دور و برت آمده است؛ سکوت کن، زیرا او چیزهایی را که باید گفته شوند، به خوبی درک می‌کند.

برداشت: از جام شراب خاموش بنوش و به نظر می‌رسد که بی‌آنکه کسی کنارت باشد، آرام در جایی نشسته‌ای. سکوتت را حفظ کن.

برداشت: به او انتقاد نکن که عشق سلطان اوست، زیرا او هیچ‌کس را ناراحت نمی‌کند. سکوت کن.

برداشت: اگر در آینه به خودت خوب نگاه کنی، می‌توانی از گفتن بسیاری از حرف‌ها و ایجاد تنش‌ها جلوگیری کنی. آرامش خود را حفظ کن و به خودت توجه کن.

برداشت: آن کس که آسمان را به چرخش درآورده، از تحولات و تغییرات زندگی تو آگاه است؛ پس آرام باش و خویشتن‌دار.

برداشت: هر فکر و اندیشه‌ای که در دل خود پنهان کرده‌ای، به‌تدریج همان‌ها به تو باز خواهد گشت و تو را به چالش خواهند کشید، پس بهتر است که آنها را کنار بگذاری و درگیرشان نشوید.

برداشت: هر تفکری، مثل پرنده‌ای، باید به پرواز درآید و در دنیای خود و بالای سر خود آزادی پیدا کند؛ بنابراین، باید آرامش و سکوت را حفظ کنی و از تنش‌ها دوری کنی.

برداشت: یک جغد، یک باز و یک زاغ وجود دارند، اما هیچ‌کدام از آن‌ها نمی‌توانند در کنار یکدیگر آرام و بی‌صدا بمانند.

برداشت: اگر آن ماه را نمی‌بینی، وقتی که چشمت به او نمی‌رسد، سکوت کن و چیزی نگو.

برداشت: از این دنیای فانی و آن عالم باقی صحبت نکن، زیرا رنگ و طعم زندگی در هر دو یکی است؛ پس خودت را آرام کن و بی‌فکری نکن.