غزل شمارهٔ ۱۸۹۶

برداشت: نمی‌توان به بهانه‌های مختلف از تو انتظار داشت، زیرا ظلم بر مظلومان هرگز قابل توجیه نیست.

برداشت: برای تو باید زندگی کنم و اگرنه، راحت جان دادن برایم آسان است.

برداشت: از روزی که نام تو را شنیدم، از شب‌ها نمی‌توانم شمارش کنم و این برایم سخت شده است.

برداشت: جای شگفتی ندارد که من از نیات نیک تو بهره‌مند شده‌ام و تنها برای این موضوع افسوس می‌خورم.

برداشت: پروردگارا، چه چیزی می‌تواند خوش‌تر از این باشد که دیدن روی تو را قبل از مرگ تجربه کنم؟

برداشت: خون من مانند شمع در آتش می‌سوزد، زیرا دل من به شدت جوشیده و به صورت اندوه بر چهره‌ام نشسته است.

برداشت: در این زندان، من احساس می‌کنم که صبرم رو به پایان است و از شدت ناامیدی، دندان‌هایم را به هم می‌فشارم.

برداشت: من از این خانه خسته شده‌ام و اکنون زمان آن رسیده که به آسمان‌ها بروم.