غزل شمارهٔ ۱۸۹۲

برداشت: هر شب که سفره را می‌چیدیم، این خیال تو بود که ما را به افطار و گشایش روزه دعوت می‌کرد.

برداشت: ای مهربانی تو همچون مسیحا برای گشایش روزه‌داران در روزهای سخت، نعمت‌هایی از آسمان می‌فرستی.

برداشت: زمانی که نیروی قلب ناشی از عشق و آرزوی تو باشد، باید آماده مواجهه با چالش‌ها و دردسرها بود.

برداشت: ما نیز به مانند لادن، از آتش عشق و دل‌سوختگی خود، زندگی و شادابی می‌گیریم و بر آتش دل‌مان می‌سوزیم.

برداشت: این جمله به این معناست که کارهایی مثل مردن و دوباره به دنیا آمدن، خواسته و آرزوهای انسانی نیستند؛ بلکه این کارها بیشتر به زندگی مادی و حیوانی مربوط می‌شوند. در واقع، اشاره دارد به اینکه زندگی انسانی باید فراتر از مسائل دنیوی و مادی باشد و به چیزهای عمیق‌تری از وجود و روح بپردازد.