غزل شمارهٔ ۱۸۹۰

برداشت: این جمله به این مفهوم اشاره دارد که عدم توجه به زیبایی و جذابیت چهره تو نوعی کفر به حساب می‌آید. همچنین می‌توان به گونه‌ای دیگر گفت که مانند خریدن یک باغ زیبا با یک چیز بی‌ارزش مثل تره می‌باشد، که این هم نشان‌دهنده بی‌اعتنایی به ارزش‌های واقعی است.

برداشت: در دل ما، پرواز کردن با پرهای تو در بهشت فردوس ممکن نیست.

برداشت: در آسمان عشق، هر ماهی که درخشش دارد، تویی ای ماه، و لازم است که از این ابر بگذری.

برداشت: دشتی که برای شکار حیوانات باشد، شیران در آنجا زندگی می‌کنند و به راحتی می‌توانند دست‌پرورده‌ها را بچرند.

برداشت: هر عشقی که از زیبایی و جذابیت تو ناشی نشود، عشق نادرستی است و به نوعی باعث افول و فساد می‌شود.

برداشت: در درون من، روح من به سبب غیر از تو از پیوند خود جدا شد. من صدای این جدایی را به وضوح شنیدم.

برداشت: در خواب غافل از این موقعیت بیداری، مانند این است که از پوست چه شیره‌ای بیرون می‌آوری.

برداشت: زمانی که انسان به شدت دچار رنج و سختی می‌شود و ناامیدی بر او غلبه می‌کند، دیگر هیچ راه حلی برای او وجود ندارد و تنها می‌تواند به سرنوشت خود افسوس بخورد.

برداشت: به جز عشق خداوندی شمس الحق تبریز، هیچ چیز دیگری ارزش توجه و توجه جدی را ندارد، پس باید با شوق و دلبستگی به این عشق پرداخت.