غزل شمارهٔ ۱۸۸۸

برداشت: بیا ببینیم که چند بوسه از آن لب‌های خوش‌رنگ و زیبا ارزش دارد، اگر بوسه‌ای باعث جان بخشی و زندگی می‌شود، پس ضروری است که برای به دست آوردن آن تلاش کنیم.

برداشت: وقتی آن بوسه پاک و خالص است، دیگر به خاک و ماده تعلق ندارد. پس من، که جان و روحی مجرد دارم، از این جسم جدا می‌شوم.

برداشت: دریا به من گفت که اگرچه جواهر باارزشی در نزد تو نیست، اما ارزشش را ندارد که رایگان به دست بیاوری. بهتر است که آن صدف را بشکنی تا به گوهر دست یابی.

برداشت: بوسه‌ی گل را که به ملایمت و لطافت می‌بخشد، جهانی از زیبایی و احساسات است. زبان‌ها از شوق و زیبایی آن، مانند گل سوسن، گلی درخشان و دل‌نواز، به بیرون آمده‌اند.

برداشت: اگر همه به خطا باشند مانند مریخ و ماه، پس از آن معشوق سوار، بوسه نخواهید.

برداشت: در آ ای ماه جهانی، که شب را روشن کردی، بر چهره من بتاب و لب بر لب من بگذار.

برداشت: در گفت و گو را ببند و اجازه بده تا دل را از طریق روزنه‌ای روشن کنی، زیرا بوسه‌ی مهتاب فقط از راه آن روزنه بدست می‌آید.