غزل شمارهٔ ۱۸۸۶

برداشت: بهتر است که با دوست خود وفادار باشیم و از آنچه که باعث آزار و ناخشنودی او می‌شود پرهیز کنیم. وفا کردن از خیانت و بدی به دوستان مهم‌تر است.

برداشت: زخمی که دست تو بر دل عاشق مست من می‌زند، هیچ کس جز تو نمی‌تواند برای آن درمانی پیدا کند.

برداشت: پرنده‌ای که یک لحظه از دانه‌ی تو تغذیه کرده، هرگز به یادش نخواهد آمد که پرواز کند و به آزادی برود.

برداشت: چشم‌هایت بی‌گناه و بی‌جرم آدمی را می‌کشند و لب‌های تو بی‌زحمت آرزوها را برآورده می‌کنند.

برداشت: دل درگیر عشق تو است و از این موضوع خوشحال است. نه می‌تواند غم را نادیده بگیرد و نه می‌تواند به راحتی از آن رها شود.

برداشت: عشق تو با ادعای پاکی و صفا جایگاهی ندارد، زیرا داشتن جان و روح پاک در عشق، مانند تفسیری است که مفهوم واقعی صفا را نمی‌تواند بیان کند.