غزل شمارهٔ ۱۸۸۳

برداشت: بدون او نمی‌توان رفت، بدون او نمی‌توان صحبت کرد، بدون او نمی‌توان شست و بدون او نمی‌توان خوابید.

برداشت: ای حلقه زن، این در را باز نکن چرا که تو آگاه هستی و هر لحظه بار سنگینی را تحمل می‌کنی.

برداشت: بسیاری از انسان‌ها به خاطر طمع و حرص، دچار جنایت و ظلم می‌شوند. آنان مانند زنی هستند که در انتظار به دنیا آوردن فرزندش، عشق و اشتیاق بیشتری پیدا می‌کند.

برداشت: عاشق واقعی حاضر است برای محبوب خود تمام هستی‌اش را فدای کند، همان‌طور که مرغی که در قفسی بدون در گرفتار شده، بی‌حساب و کتاب به خاطر عشقش جانش را می‌دهد.

برداشت: بنده باید از محدودیت‌ها و وسوسه‌های پنهان رهایی یابد و مانند گل سوسن خالص و آزاد باشد.

برداشت: کسی که می‌تواند همگان را با جلوه‌های زیبای خود تحت تأثیر قرار دهد، در واقع به ما چیزهای ارزشمندی می‌دهد. ای پروردگار، ما از آن ساقی با شیوه‌های دلنواز چه چیزهایی می‌خواهیم!

برداشت: دو نفر که یکی صاحب اختیار و دیگری خدمتگزار است، وارد خانه‌ای می‌شوند که به شدت خراب و بی‌نظم است. در اینجا منزلت و مقام یکی از آن‌ها بسیار بالا و دیگرش در سطح پایین‌تری قرار دارد.