غزل شمارهٔ ۱۸۸۲

برداشت: آن کسی که تو را می‌بیند و سپس به خود را از آینه نگاه می‌کند، به جز یک آهن سیاه، چیزی نمی‌بیند.

برداشت: این عبارت بیان می‌کند که شخصی که به فکر خود بزرگ‌بینی و تکبر است، از حقیقت و زندگی حقیقی دور شده است. او مانند روغن که روی آب می‌ماند، از دنیای واقعی و معنوی بالاتر می‌رود، ولی در واقعیت به آن زلالی و پاکی دست نمی‌یابد.

برداشت: هر زمان که پای تو را به قصد بوسه به جانم نزدیک کنم، تا قیامت از لذت آن لحظه خواهم چشید، زیرا روشنی چهره‌ات مرا مجذوب کرده است.

برداشت: به دل خود گفتم حالت چطور است، دل پاسخ داد که در حال زیادی و فراوانی هستم چونکه خیال او را در وجودم دارم و با خداوند آرامش دارم.

برداشت: در دل، تصور او وجود دارد و در آن لحظه، غم و اندوه مانند آب حیاتش می‌باشد و بعد از آن، ترس از مرگ.