غزل شمارهٔ ۱۸۸۱

برداشت: از چشمه‌ی وجود، راهی به درون هر نیازمند پیدا شده، مانند آبی که بی‌ابزار و بی‌زحمت در دل زمین جاری می‌شود.

برداشت: دل به سمت جان رفت و گفت: ای عاشق و ای پر از درد، در این زمان در خانه دلبر نایست.

برداشت: ای آقایی که در جستجوی خوشی هستی، تو باید در میان خوشی‌ها و شادی‌ها باشی و به غم و اندوه نگاه نکنی.

برداشت: دل انسان مانند پوستی است و غم مانند آتش. این پوست که نمایانگر دل است، در واقع همانند سفره‌ای پرچین است که زیر بار آتش غم قرار دارد.

برداشت: وقتی دل از غم پر می‌شود، مانند خاکی می‌شود که غبار غم بر آن نشسته است. ای غم، تو چگونه می‌توانی در کنار حضرت شمس الدین تبریز بگویی؟