غزل شمارهٔ ۱۸۸۰

برداشت: زیر سایهٔ شب، این پرندگان را ببین که در جشن عشق، آرام گرفته‌اند.

برداشت: همه انسان‌ها در خواب هستند، اما عاشقان در حال آشفتگی و به هم گفتن رازها هستند. چه خوب که اینگونه رفتار می‌کنند!

برداشت: دوستانی که در عواطف و احساسات خود عمیقاً درگیرند، با تمام وجود خود زندگی را تجربه کرده و با دلسوزی به زیبایی‌های غفلت‌ناپذیر عشق نگاه می‌کنند.

برداشت: وقتی که عشق تو مرا تسلیم کرد، این عشق برای من ممنوع شد. چون زلف تو مرا در دام انداخت، شب برای من به رنگ سیاه درآمد.

برداشت: در شب مستی، همه خود را در وجود یکدیگر حس کردند و به نوعی ارتباط برقرار کردند. هر کسی با نگاهی عمیق به خود و دیگران، احساسات و حالت‌های درونی‌اش را به نمایش گذاشت.

برداشت: چرخش زمین که به درازا ایستاده است، نمی‌داند که این چرخ (زمین) به چه چیز ربط دارد و چه چیزی می‌تواند او را آرام کند.

برداشت: آن شخص بیچاره نه دوستی و نه دشمنی در دل دارد، چرا که فرهاد به خاطر عشق به شیرین چه سختی‌هایی را تحمل کرده است.

برداشت: شاه هندی با ویژگی‌های خاصش، همانا سرور سیاه پوست، غوغایی بر کشور چین به پا کرد.

برداشت: تو همچون شمعی هستی که روشنی می‌بخشی، شمس الحق تبریزی. تو با روشنایی‌ات در دل تاریکی شب می‌سوزانی، چنان‌که از زیبایی‌های آسمانی پرستاره، درخشان‌تر هستی.