غزل شمارهٔ ۱۸۷۵

برداشت: ای دوست، بی‌معطلی به پیش من بیا و لحظه‌ای توقف نکن. زخم‌های ناشی از عشق را با شجاعت و استقامت درمان کن.

برداشت: اگر ما را بر سینه دریا بگذاری، نگران نباش؛ یا اگر ما را بر گنبد بلند قرار دهی، ما را در آنجا نیز بر نخواهی داشت.

برداشت: به آنان که با هم سازگارند، شادی و لذت ببخش و به کسانی که نفاق و دوگانگی دارند، بی‌نظمی و آشفتگی را القا کن.

برداشت: برای انسانی که به علم و بصیرت نرسیده است، افکار و ایده‌های عمیق نگذار و نیاور، زیرا او هنوز در سطحی از شناخت قرار دارد که نمی‌تواند این مفاهیم را درک کند. همچنین، به کسی که هنوز تجربه و درک کامل ندارد، مسئولیت‌های سنگین نده و او را در موقعیتی قرار نده که ممکن است به بی‌راهه برود.

برداشت: در نگاه جهانیان، نه عدلی تازه وجود دارد و نه عقلی نوین، و این آهوی یاهو را به سگی که درس می‌دهد، بسپار.

برداشت: در میان گل‌ها، یک نفس جدید درد و رنج من را همراه دارد و آن سنبل زیبا که هنوز از بین نرفته، به طبیعت انسان افزوده شده است.

برداشت: اگر راستگو و حقیقت‌گو هستی، در مسیر خوشبختی مانند یک مرد مسلمان باید بر سرزمین مسلمانان استوار باشی.

برداشت: عزیزم، تو جان منی و اکنون من هستم و تو هم جان دیگری. اگر تو را به من نرسانی، مرا به جهنم ببر.

برداشت: اگر می‌خواهی در هر لحظه عیسی جدیدی از آن گلشن ظهور کند، باید بادی بر چادر مریم بوزی.

برداشت: اگر به فکر فنا هستی، پس بگذار آن آتش زندگی‌ات، در خرمن سوگ و غم روشن بماند تا به بقای واقعی دست یابی.

برداشت: اگر می‌خواهی که دو عالم را با هم یکی کنی و به یک حالت یکسان برسانی، باید به حقیقت و باطن آن‌ها توجه کنی و در دیدگاه عمیق‌تری به آنها نگاه کنی.

برداشت: من فکر می‌کنم که دیگر بس است، اما تو ای نوازنده‌ی باصفا، وقتی از زیر درخت سیر عبور می‌کنی، بر روی آهنگ آرامی بخوان.

برداشت: تو هر لحظه به غم‌ها و مشکلات خود دقت کن و نگذار که به آرامش تو آسیب بزنند. همواره با مشکلات و چالش‌ها بجنگ و نباید بگذاری که آن‌ها روی تو تاثیر منفی بگذارند.