غزل شمارهٔ ۱۸۷۴

برداشت: از زیبایی و جذابیت چهره‌ات در دل من شعله‌ای برپا کن و از دلم هم آتش بیرون بکش و در آسمان تصویری زیبا و شگفت‌انگیز به وجود بیاور.

برداشت: ای جان خوب و بی‌آلایش! تو که از نسل پادشاهی هستی، هر کجا که بروی، خوش بختی و خوشی همراه توست و هر وقت که لبخند بزنی، شادی بیشتر را به ارمغان می‌آوری.

برداشت: اگر جسم تو از جان جدا شود، جانم آماده است تا با شمشیر بر سر تو بزند.

برداشت: ای موهای بلندت گره‌های زندگی را باز کرده است، حالا یک گره دیگر هم به زلف‌های آشفته‌ات بزن.