غزل شمارهٔ ۱۸۷۲

برداشت: از اینکه در غم و اندوه بی‌فایده هستی، دست بردار و به سوی پروردگارت روی بیاور. حرص و طمع‌ات را کنار بگذار و به دعا و خواندن ذکر مشغول شو.

برداشت: از چمن و گل‌های خوشبو و پرطراوت، و از غم‌ها و ناراحتی‌ها دل را کم کن و با شادی و سرمستی، به آواز خواندن بپرداز.

برداشت: در دلت هوس و کینه وجود دارد، ای کسی که غافل هستی و آلوده به این احساسات. حالا وقت آن است که از این حالت دوری کنی و به فکر خود باشی.

برداشت: ای شیخ، تو پر از ادعا هستی و ظاهری بدون عمق و معنا داری. دیگر به خودت مغرور نباش و از خود را زمین‌گیر نکن.

برداشت: به زندگی و مرگ خود توجه کن و به آنچه که در زندگی برایت مهم است، دقت کن. نگذار که فقط به عنوان یک فرد در دنیا زندگی کنی، بلکه تلاش کن که معنای واقعی زندگی و ارتباطات انسانی را درک کنی.

برداشت: آن موجود ظریف و زیبا در برابر ما که حالتی زشت و پژمرده دارد، به ما نشان می‌دهد که چگونه باید از زیبایی‌های زندگی لذت ببریم و به آنها توجه کنیم.

برداشت: به زیبایی‌های دیگران بیش از حد نگاه نکن، زیرا ممکن است روزی خود را از دست بدهی و زیبایی‌ات کم‌رنگ شود. در واقع، وقت آن است که به خودت توجه کنی و به زیبایی‌های خود افتخار کنی.

برداشت: اگر باغ و خانه‌ای داری، وقتی با مرگ روبرو می‌شوی، چه نگران‌ هستی؟ درون گور، گل‌کاری شده است. آرام بدمی با من در آرامی بخوان.

برداشت: دنیا پر از افرادی شده که از خون دیگران می‌نوشند و آدم‌های نادرستی نیز در میان جامعه هستند که به مردم رحم نمی‌کنند. در چنین شرایطی، آن‌ها که قوی و با استعداد هستند، باید خود را از این اوضاع دور کنند و به خودشان نپردازند.

برداشت: مردم به دور از تو می‌خندند و به زندگی خود ادامه می‌دهند، اما تو هنوز غمگینی و به سوی عشق نرفته‌ای. باید به خودت بیایی و به سوی زندگی و شادی حرکت کنی.

برداشت: از صحبت کردن دست بردار، دیگر درباره چه چیزی کنجکاوی می‌کنی ای که به خوبی تربیت شده‌ای؟ برو و به کار خود ادامه بده.