غزل شمارهٔ ۱۸۷۱

برداشت: در هر دو عالم، دو چیز ناپسند است: یکی توبه کردن از عشق به حقیقت و دیگری پیروی از هوس و خواسته‌های زودگذر.

برداشت: اگر دریا توبه کند، حتی یک قطره هم نصیب من نخواهد شد، و اگر از خاک برخیزم، آن خاک تبدیل به آتش می‌شود.

برداشت: به خاک بدنم بنگر که هر ذره‌اش به خاطر روح و زندگی‌ام، همچون دلی دیوانه، در این عشق و شیدایی غرق شده است.

برداشت: من هر جا که بروم، همیشه همراه خودم این ویژگی را دارم که به یادگار چیزی از آنجا با خودم می‌آورم، حتی اگر آن چیز به ظاهری کوچک و ناچیز باشد.

برداشت: می‌گویند هر کسی که در گور گرفتار شود، در آنجا نمی‌تواند با آرامش زندگی کند و دچار سختی و تنگی خواهد شد. در این حالت، حتی مشک خوشبو هم نمی‌تواند بوی خود را پخش کند.

برداشت: در دل تاریک تو، دل چگونه می‌تواند شاد باشد؟ چرا که زندان نیست، بلکه یک میدان است.

برداشت: وقتی که نوزاد در رحم مادر شادی می‌کند، آن خون (آبستن) بهتر از این شراب است و آنجا (رحم) نیز بهتر از این باغ (دنیا) است.

برداشت: اگر بخواهم این موضوع را توضیح دهم، می‌ترسم که فردی که به دنبال تقلید و پیروی از دیگران است، دچار سردرگمی و تردید شود.