غزل شمارهٔ ۱۸۷۰

برداشت: ای نفس، مانند سگی که دندان‌هایش را در می‌آورد، تا کی باید به دیگران آزار برسانی و از خودخواهی رنج ایجاد کنی، در حالی که در درون تو رنج و آزار بیشتری وجود دارد؟

برداشت: گریانی و پرزهری در میان مردم چه حالتی دارد، مانند کسی که سرش بریده شده باشد؛ اما من در این میان خندان هستم.

برداشت: من در دنیا مانند یک صوفی هستم و در کارهای نیکی که انجام می‌دهم، مشابه یک آمر معروف عمل می‌کنم. اما اگر کسی در قید و بند باشد، مانند یک شحنه که در زندان است، نمی‌تواند به درستی وظایفش را انجام دهد.

برداشت: شخصی که خودش را دچار مشکل می‌بیند و از درون ناراحت است، از دیگران عذرخواهی می‌کند چون حرفه‌ای بودنش را به عنوان هنرمند در نظر می‌گیرد.

برداشت: اگر به علم و وضعیت خودت تأمل کنی و قرآن را درست بفهمی، آنگاه می‌توانی از قرآن برای ساختن و تربیت مردم استفاده کنی.

برداشت: اگر در خاک فرو روی و از باد و باران بگذری، در آتش گرفتار خواهی شد.

برداشت: از این محدودیت‌ها و بندهای دنیوی بگریز، زیرا تنها کسی که می‌تواند تو را آزاد کند و به حقیقت برساند، شمس تبریزی، سلطان شیرین‌کلامی است.