غزل شمارهٔ ۱۸۶۹

برداشت: چهره‌ی معشوق را با تمام روش‌ها و شیوه‌ها بشناس، زیرا از محبوب دروغین، صداقت و نیکی نمی‌توان انتظار داشت.

برداشت: حال او به گونه‌ای است که به هیچ وجه قابل تصور نیست. پاداش او به نوعی گناه و عذاب به حساب می‌آید. عدالت او در حقیقت باعث ظلم است و تمامی اتهامات به او بی‌اساس به نظر می‌رسد.

برداشت: او به لطافت و زیبایی کعبه است، در حالی که ظاهرش خاری است. با این حال، بهشتی که در دل محبوبش وجود دارد، از گل و ریحان نیز زیباتر است.

برداشت: زمانی که طعم زندگی تلخ باشد، بهتر از شیرینی طعمی در شکر خانه است، و آن دلی که غمگین و خسته به نظر می‌رسد، نوازش و عشقش بسیار دلنشین‌تر است.

برداشت: وقتی کسی به تو می‌گوید که از تو بیزار است، این سخن در واقع به مانند آبی زنده و با طراوت است که به انسان حیات می‌بخشد و نشان‌دهنده عمق احساسات واقعی اوست.

برداشت: آن دم که بگوید نی، مانند هزار نیش، نشان از این دارد که بیگانگی و دوری از خود را باید در مذهب کسانی جستجو کرد که از اصل و نسب بی‌بهره‌اند.

برداشت: او که زمانی کافر بود، به ایمان تبدیل شده است. سنگی که داشت، اکنون تبدیل به مرجان گران‌بها شده. و از خست و بخل او، کارهای نیک و احسان سرازیر شده و گناهانی که انجام داده، به بخشش و آمرزش تغییر پیدا کرده است.

برداشت: اگر به من طعنه می‌زنی که مذهب درستی نداری، من عشق و زیبایی ابروی او را به جان خود خریده‌ام و جانم را برای او داده‌ام.

برداشت: از این طرز فکر و رفتار که مرا مست کرده بود، دوری جسته‌ام و سکوت کرده‌ام. حالا دل روشن‌ام را آماده کن تا باقی‌مانده‌اش را با دقت بشنوم و درک کنم.

برداشت: ای خدا، شکر و سپاس بی‌پایان من است که از زبانم به اندازه‌ای دلیل و برهان جاری می‌شود که به مانند صدها حجت است.