غزل شمارهٔ ۱۸۶۶

برداشت: ای کسی که من برایت ارزش زیادی قائل هستم، از تو می‌خواهم که هم یاد مرا زنده نگه‌داری و هم ارزش‌های من را از من نگیر.

برداشت: اگر در وسط سرمای زمستان، چیزی را با گرما تأمین کنی، آن چیز همچون تابستانی داغ خواهد سوخت.

برداشت: اگر نوزادی یک روزه شب‌های تو را ببیند، از شیر مادر و پستان جدا شده و دلش برای آنها تنگ خواهد شد.

برداشت: آه، زمانی که خاطرم از سرمستی شما مثل پیلی شود، هندستان را به یاد می‌آورم.

برداشت: روزی که تب مرگ من به یک باره فروکش کند، هر تکه از وجودم مانند شعله‌های آتش فرو نشسته و آرام می‌گیرد.

برداشت: از پشت پرده دل خود ناگهان نگاهی به من بنداز تا موهای من مانند سرمستان درهم برهم شوند.

برداشت: هر فکر و یاد من به عشق تو، به اندازه‌ای در دل و جانم تأثیر می‌گذارد که دستانم نیز به این شیوه دچار تغییر می‌شوند.

برداشت: تا زمانی که نور وجود تو در هر کجا پخش شود و هر یاد و خاطره‌ای با شکوه تو آراسته شود.

برداشت: شمس الحق تبریزی می‌گوید کسانی که در مورد تو می‌پرسند، من را وادار می‌کنند تا ببینم و بگویم، اما از کدام زیبایی و کمال تو باید حسادت کنم.