غزل شمارهٔ ۱۸۶۵

برداشت: ای سرو و گل باغ، به نیازمندان نگاه کن و به آنها نیکی کن. یک لقمه نان به آنها بده و در عوض، چیزهای بسیار بیشتری از آن‌ها بگیر.

برداشت: پیامبر فرمود که طلا و نقره در صدقه دادن هیچ ارزشی کمتر از کمک به فقرا ندارد.

برداشت: اگر فقط یک دانه بکاری، می‌توانی صد سنبله برداشت کنی. پس چرا به حرف‌های بیهوده و حاشیه‌ها گوش می‌دهی؟

برداشت: به آرامی و با محبت با دیگران رفتار کن، نه اینکه فقط به دنبال افزایش مال و منال باشی. با دیگران به نیکی رفتار کن و لحظاتی شاد را با ستایش و تشویق به اشتراک بگذار. در هر درخواستی که داری، لطف و مساعدت نسبت به نیازمندان را فراموش نکن.

برداشت: صدقه‌ی تو به حق رسیده است و در این شب پرآشفتگی، او پاسدار است در حالی که تو در خواب هستی. چه فایده‌ای دارد به درویشان؟

برداشت: هر خوبی که از تو سر بزند، در سایه آن نعمت و آرامش زیادی نصیب درویشان خواهد شد.

برداشت: به دیگران احترام بگذار و احترام را در هدیه‌هایت بگنجان. نعمت و آزادی را به هم مرتبط کن و رحمت و مهربانی را در زندگی‌ات جاری کن، حتی با کسانی که در حال سختی هستند.

برداشت: ای بزرگوار هر فقیر و ای مهربان هر ناراحت، ای صاحب روز جزا، من چه به درویشان می‌گویم.

برداشت: به سراغت آمدم و صدایم را به گوش تو رساندم، از راز درونم آگاه شدی. مرا از خود دور نکن، که چه خیلی از درویشان نیازمندند.

برداشت: من در حالتی bewildered و گیج هستم، در حالی که در پوشش و ظاهرم بافتی عجیبی دارم. نگاهت را به بار و بارچه‌ام بینداز، که چه چیزهایی را برای درویشان آماده کرده‌ام.

برداشت: می‌دانستی که می‌خواهم دعا کنم هر جا که نام تو را ستایش می‌کنم، ببین که از تو چه می‌گویم و چه به درویشان توصیه می‌کنم.

برداشت: ای کاش رنج و سختی که دارم، از تو دور باشد و سرنوشت من به خوبی رقم بخورد. دوست من، خداوند می‌تواند به من کمک کند، حتی اگر این خواسته‌ام را در دل درویشان بیان کنم.

برداشت: ای کوی شما همانند بهشت است و خوی شما مظهر رحمت ویژه‌ای است که در این زمان به درویشان عطا می‌شود.

برداشت: گفتیم دعا کردیم و از محله‌ی شما رفتیم. خوشحال باشید که ما رفتیم، برای راهی که برای درویشان بود.