غزل شمارهٔ ۱۸۶۳

برداشت: ای سنجق نصرالله و ای مشعل یاسین، پروردگارا، چه روحیه سبکی بر چشم و سر من بگمار.

برداشت: ای تاج هنر و نشانه‌ی والایی عقل، چه نیازی به تعریف داری وقتی که همه‌ی چیزها در وجود تو مشخص شده‌اند؟

برداشت: هر چیزی که حرکت می‌کند و هر برگی که به نرمی می‌لرزد، گویی بی‌صدا و بی‌زبان در گوش آسمان صحبت می‌کند.

برداشت: ای جانِ محبوب، ای خوشبختی مولای من، تو جانم را از دشواری‌های فلان‌الدین نجات دادی.

برداشت: از دم و نفس تو، روح و زندگی در ملای اعلی جاری می‌شود و از سمت تو، افق آسمان خراب و تباه می‌گردد.

برداشت: از عشق سوزان تو و شوقی که به دل می‌زند، بدون اینکه کسی دعا کند، جهان پر شده از درخواست‌ها و آرزوها.

برداشت: ناگهان در صبحی آرام و بی‌دغدغه، پزشکی که می‌تواند روح را درمان کند، به همراه یک خمره پر از معجون بی‌نظیر به سراغم آمد.

برداشت: تا زمانی که این بدن بیمار من و دل زخم‌زده‌ام هنوز زنده است و جان تازه‌ای گرفته، از روی بالین بلند شده‌ام.

برداشت: گفتم که تو زیبا و جاویدانی، همچون مسیحی که مایه شادابی است. خوش آمدی ای پادشاه، تویی که مایه نجات هر بیچاره‌ای.

برداشت: پیامبر اقوام بیمار، دارویی بهتر از باران برای درمان دردها ندارد. او می‌گوید که دارویی برای دل‌های غمگین وجود دارد.

برداشت: دل من همچون یعقوب پناهگاهی است برای امیدها و آرزوهایم، و در عین حال سختی‌ها و آزمایش‌هایی را که ایوب متحمل شد، تجربه می‌کنم. همزمان در خود زیبایی و عشق را دارم، مانند داستان خسرو و شیرین.

برداشت: گفتم که آیا ممکن است دریا در یک خمره جا بگیرد؟ او پاسخ داد: تو چه می‌دانی از این روش و این روش زندگی؟

برداشت: هیچ‌کس نمی‌داند در نهایت چه بر سر استادی می‌آید که علم و معرفت بی‌نهایت را در دل خود جای داده، در حالی که او در دنیایی از زحمت و رنج به سر می‌برد.

برداشت: یوسف در ته چاهی قرار دارد و به هفت آسمان نگاه می‌کند و در دل ماهی یونس، ستاره پروین وجود دارد.

برداشت: اگر در جایگاه بالا یا پایین قرار داری، باید به دنبال طلب و مستی باشی؛ زیرا بخت و شانس تو بر اساس وضعیت ظاهری نیست، بلکه به باطن و درون تو بستگی دارد.

برداشت: سکوت کن، زیرا این موضوع در این داستان نمی‌گنجد. به آسمان نگاه کن و چهره‌اش را که مانند ماه است، ببین.