غزل شمارهٔ ۱۸۶۲

برداشت: عزیزم، وقتی که من مانند چنگی شدم، چنگ تو را باز کن. برای هر جان که از دست می‌دهم، جان دیگری به من بده و با ما همانگونه که می‌خواهی رفتار کن.

برداشت: ای عیسی، مانند مریم ما را در یک محفل قرارده، و دل‌های ما را با نغمه‌های ساز و سرنا به هم نزدیک کن.

برداشت: دستی بر نبض این پیر بگذار و احساسات عمیق و دردهای او را در کنار شادی‌ها و لذت‌های زندگی بیاب. در حقیقت، تلاش کن تا درد و رنج او را به زیبایی و خوشی تبدیل کنی.

برداشت: اگر در جمع دوستان و عاشقان هستی، در وصف زیبایی و محبت او سخن بگو و اگر به زهد و دینداری می‌پردازی، سخنانت را به آینده موکول کن و در حال حاضر از لذت‌های زندگی غافل نشو.

برداشت: اگر می‌خواهی دیوانه‌وار و سرمست زندگی را تجربه کنی، من را از قید و بندهایم آزاد کن و دور از چشم‌ها به تماشای این دنیا بپرداز.

برداشت: دیدم که اثری از تو بر جسدی که جانش در حال صحبت بود، مشاهده کردم. جان گفت به خدا، اما دل گفت که باید آرامش را به خودم برگردانم.

برداشت: از آن روز که به عشق تو گرفتار شدم، دیگر عقل و ایمان را از دست دادم. ای معشوق با آن موهای خوشبو و سیاهت، ما را با عشق خود نجات بده.

برداشت: ای دل، به زنجیر محبت درآ، و در میخانه آرام بگیر. از آن راهب پر بار، یک بوسه بخواه.

برداشت: اگر در چهره محبوب و زنده‌ دلی چون شمس تبریزی، تمایل و اشتیاق ما را ببینی، این داستان را برایمان جذاب و زیبا کن.