غزل شمارهٔ ۱۸۵۸

برداشت: وقتی به خاطر عشق به معشوق خود زمین می‌افتم، شادی‌ای که از این عشق به من می‌رسد، باعث می‌شود جانم در زیر پای او پنهان شود.

برداشت: اگر روزی در این خدمت خطایی کنم، همانند کسانی که نادان هستند، دشمن جانم دلش را از من می‌گیرد و دوری از من پاداش من خواهد بود.

برداشت: در صبح زود از ته دل از خدا خواستم که جانم به خاک او بپیوندد و در جواب دعای من، نعره‌ای باصدای بلند «آمین» از عمق جانم شنیدم.

برداشت: چطور می‌توانم این دل را به سمت محبوب نهان ببرم؟ چگونه می‌توانم بویی از او بگیرم در حالی که او جان من را احیا می‌کند؟

برداشت: کسی جامی به طرفم آورد و من از روی ناز گفتم نه، او گفت نه، نه بگو و تنها برای خواسته من بگیر.

برداشت: وقتی که از صفایی که در او وجود داشت، نوشیدم، درد سنگینی به من وارد شد که باعث شد احساس حقارت کنم و همین درد باعث کامل شدن صفای وجودم شد.