غزل شمارهٔ ۱۸۵۷

برداشت: من از بخشش و مهربانی تو، ای صاحب فضیلت و زیبایی، انتظار دارم که در کنار شهاب‌الدین در فضای مدرسه، مرا یاری کنی.

برداشت: من با پای پیاده در دادگاه قاضی قرار دارم، و یا اینکه خود فرشته‌ای از سوی سلطان دعاهایم را به گوش او می‌رساند و من فقط می‌گویم آمین.

برداشت: با این نیرنگ، می‌خواهم ربابی را در آن خانه قرار دهم که نامم را به گونه‌ای تغییر دهم و دیگر کسی نتواند مرا به نام فلان‌الدین بشناسد.

برداشت: انسان‌ها ظاهری دارند و نام‌هایی به آن‌ها داده شده، مانند میوه‌های نارس که فقط در ظاهر هستند. آن‌ها از درون خود اطلاعی ندارند و نمی‌دانند که چه تلخ یا شیرین هستند.

برداشت: اگر قاضی حال خوشی پیدا کند و به شنیدن موسیقی علاقه‌مند شود، من با ساز رباب به زیبایی موسیقی می‌زنم و او را به آرامش می‌رسانم.

برداشت: با صدای سماع من، حتی مرده‌ها هم زنده می‌شوند و از دل خاک بیرون می‌آیند. آن‌ها با ضرب پا به وجد می‌آیند و تحسین می‌کنند.

برداشت: در اینجا اشاره شده است که با شادی و سر مستی، کسی به یاد مردگان می‌افتد و به دنبال آن، مردگان یکی یکی از خفا بیرون می‌آیند. این بیان به نوعی به ارتباط بین زندگی و مرگ و تأثیر احساسات بر این دو حالت اشاره دارد.

برداشت: شگفتی ندارد که چهره‌ها به این صدای دلنواز جان بگیرند، زیرا چهره‌های عشق تو در درونت جان تازه‌ای یافته‌اند و تو آن را حس می‌کنی.

برداشت: از انسان‌ها، آن کسی به درد می‌خورد که در وجودش زندگی تازه‌ای شکل بگیرد و بقیه وجودش مانند خاک و کثافت باشد که از خاک شکل گرفته است.

برداشت: هر وقت دلت را می‌نگری، تصویری از خودت می‌بینی که در آن غمگین و افسرده‌ای. این تصویر فقط به خاطر غم توست، نه اینکه حقیقتاً آنجا باشی.

برداشت: یکی به من می‌گوید که من نماینده اصلی شعر هستم، اما من در برابر این حرف سکوت کردم و نمی‌خواهم این نشان را به هر کسی بدهم.