غزل شمارهٔ ۱۸۵۶

برداشت: تو هر لحظه به من می‌گویی که بگو یک قطعه‌ی دلنشین، و به هر بیت بوسه‌ای بده و کنارم نشین.

برداشت: عجب بوسه‌ای! عجب بوسه‌ای! عجب شیرینی و خوشمزگی! چه شگفت‌انگیز است که شیر از سنگی که حتی از عهده‌ی میتین (شخصی ناتوان) برنیامد، بیرون بیاید.

برداشت: آیا تو بوسه عشق را دیدی، ای دل؟ چرا که هر بخش از وجودت، مانند لب‌های ناله‌کنان و بوسه‌چین شده است، به پرواز درآمده‌ای.

برداشت: زمانی که پیامبر در مورد شهیدان راه حقیقت صحبت کرد، تو هم باید به یاد شهیدان خود بیفتی و نام آنها را بلند بخوانی و یادشان را گرامی بداری.

برداشت: اگر به کسی که مرده است بگویی نیت کن، در آن لحظه کفنش به زردی گلی مانند نسرین تغییر می‌کند و از خاکش برمی‌خیزد.

برداشت: بیا و تلاش کن تا جسم خود را به صحنه بیاوری، زیرا تو از خستگی ناامید نمی‌شوی. چه آرامشی می‌توانی از آن جسم که ناتوان است، بگیری؟

برداشت: سعی کن به دنبال کسی بروی که هرگز به دنبالت نیاید. او در جستجوی خارزارها خواهد بود زیرا بار و ساکنیش او را به چالش خواهد کشید.

برداشت: وقتی که او را پیروی کنی، همچون کشتی‌ای در میان دریا می‌شوی که بدون پا به سوی امواج دریا پیش می‌رود و در این مسیر، بادبان ایمان تو را به جلو می‌کشاند.