غزل شمارهٔ ۱۸۵۴

برداشت: شما از حال و هوای دنیای خراباتی و گذشته آن اطلاعی نداری، در حالی که این مکان از هر طرف زندگی و تجربه‌های زیادی را به دوش می‌کشد و شما تازه به آن پا گذاشته‌اید.

برداشت: اگر کسی خودپسند باشد، نباید انتظار داشته باشد که در دنیای بی‌خودان، جایی برای او وجود داشته باشد. مجنون که دیوانه‌ی لیلی است، تنها به لیلی فکر می‌کند و نه به هیچ یک از دیگر عاشقان.

برداشت: در آن طرف، هزاران مجلس و محفل برپا است و این مجلس که ما در آن هستیم، از آن هم دورتر است؛ زیرا این مجلس، بی‌نظیر و خاص است و در میان تمام عالم نیز بی‌نظیر و یگانه به شمار می‌آید.

برداشت: ببین جان‌های آن شیران در آن جنگل چگونه به خاطر مرگ لرزان‌اند، زیرا مرگ شیران به جز خون چیزی را نمی‌گیرد.

برداشت: بسیارند پرندگان الهی که تسبیح آن‌ها به حق متوجه شده است. اگر حتی یک پر از آن‌ها به سوی آسمان پرواز کند، ممکن است که دچار آتش و سوختن شود.

برداشت: وزیر و دربان و محمود ایازی به خدمتگزارانی تبدیل شده‌اند، زیرا در جایی که او قدم می‌گذارد، سران مردان بی‌مقدار خم می‌شود.

برداشت: تو در انکار خود معذوری، زیرا در آن مکان، جنید، شیخ بسطامی، شقیق، کرخی و ذالنون همه حیران و شگفت‌زده می‌شوند.

برداشت: به خاطر اینکه نمی‌توان به سوی آفتاب رفت، ای جان، مگر اینکه خود آن آفتاب از طرف خود به سمت این دشت بیاید.

برداشت: جز خلاقیت و محبت شمس الدین تبریزی، چه چیزی می‌تواند مرا نجات دهد؛ و اگر این نعمت نباشد، این شعر را می‌خوانم و به خودم می‌فروشم این جادو را.