غزل شمارهٔ ۱۸۵۳

برداشت: وقتی که من از عشق به دلبرم می‌افتم، شادی‌ای از این دلربایی به سراغم می‌آید و جانم در پای او فرو می‌افتد.

برداشت: اگر روزی در آن خدمت جایی کنم، تقصیر ناخواسته از من می‌شود و جان دشمن، جان من را می‌گیرد، زیرا این دل سزاوار این وضعیت است.

برداشت: در صبح زود، دعا کردم که روح من در کنار پای او باشد و ناگهان صدای «آمین» را از داخل وجودم شنیدم که به دعا و خواسته‌ام پاسخ داده شد.

برداشت: چگونه می‌توانم دل خود را به سوی محبوبی که پنهان است برسانم؟ چگونه می‌توانم بوی وجود او را حس کنم، در حالی که او جان مرا بیشتر از هر چیزی زنده می‌کند؟

برداشت: در اینجا شخصی جامی را در برابر خود می‌بیند و از روی ناز و خودخواهی می‌گوید که نه، نمی‌خواهم. اما دیگری به او پاسخ می‌دهد که این "نه" را نگو و بگو که برای من بیاورند، برای من! به نوعی نشان‌دهنده‌ای از خودخواهی و توقع است.

برداشت: وقتی که یک قطره از لذت آن را چشیدم، به شدت جذب شدم و بویی که از آن در این راه بلند شد، نشان‌دهنده‌ من است.