غزل شمارهٔ ۱۸۵۲

برداشت: وقتی که چهره زیبای تو ظاهر می‌شود، من کیستم و چه هویتی دارم؟ وقتی که خورشید جان می‌تابد، شب حامله کجا می‌تواند بماند؟

برداشت: چه چیز می‌تواند خار گریان را بیان کند، وقتی که بهار فرا رسد و نتواند رنگ و بوی خوشی را بگیرد و همچنان در خود خوی خندیدن را حس کند؟

برداشت: اگر خورشید بر سنگی بتابد، دیگر آن سنگ بی‌قیمت نخواهد بود. پس از آن، نمی‌توان به سادگی به این سنگ نگاه کرد و آن را بی‌ارزش دانست، زیرا در درونش گوهری با ارزش نهفته است.

برداشت: شیر نوزادی که از یک گربه به دنیا آمده، وقتی که به دنیا بیاید، چون زبانش نمی‌چرخد، مثل شیر واقعی نیست. اما وقتی که بزرگ‌تر می‌شود، می‌تواند به یک شیر واقعی تبدیل شود که قوی و نیرومند است.

برداشت: تو یک قطره‌ای از هستی هستی که خداوند تو را به شکل مایع مثل سیماب ساخته است و از آن قطره، تو اکنون به صورت یک پادشاه با بدن نقره‌ای در آمده‌ای.

برداشت: تو خود یک وجود داری، اما در عمق وجودت، وجودی بزرگ‌تر و عمیق‌تر نهفته است. این وجود کوچک تو مانند یک قطره است و آن وجود بزرگ‌تر مثل دریا می‌ماند. این وجود کوچک تو و آن وجود بزرگ، هر دو از یک منبع واحد سرچشمه می‌گیرند، مانند معادنی که از یک خاک استخراج می‌شوند.

برداشت: آنچه که من هستم به حقیقت وجود می‌آید و آنچه که منِ دنیایی است، نابود می‌شود. مانند اینکه دود از آتش برآید و وجود انسانی با شناختی از حقیقت، به نور و روشنیِ وجود حق تبدیل می‌شود.

برداشت: من دست به دامن جانم زدم چون اینجا تشریفاتی وجود دارد که نه به گریبان مربوط می‌شود و نه به دامن یا تیر.

برداشت: یقه‌ی اطلس و زیبایی‌اش آن‌قدر درخشان و جذاب است که اگر کسی آن را ببیند، ممکن است به کفر بیفتد. اگر واقعا این اطلس را می‌خواهی، پس باید حرص و طمع را کنار بگذاری.

برداشت: اگرچه لباس زیبا و ظریفی از سخن به تن کرده‌ام، اما اگر بخواهم با صدای خود حرف بزنم، نمی‌توانم مانند گل سوسن به زیبایی و ظرافت صحبت کنم.

برداشت: این اشعار به توصیف زیبایی و ویژگی‌های یک شخصیت می‌پردازد. شخصیت مورد نظر دارای پوششی خاص و شایسته است که نمادی از شکوه و عظمت اوست. نام این شخصیت زینتی بر آن پوشش است و تفاوتی بزرگ میان ظاهر و باطن او وجود دارد. شکل و ظاهری زیبا و دل‌پذیر دارد و فضایل او سبب می‌شود که به بهترین نحو قابل ستایش باشد.