غزل شمارهٔ ۱۸۵۱

برداشت: در چشم او نشانه‌هایی وجود دارد، آنها را به او نشان بده. از من بشنو که وقتی زمانش رسید، او را جذب و به سمت خود بکش.

برداشت: خورشید جان از شرق و غرب طلوع کرده است. ای حسود، اگر مردی، او را پنهان کن!

برداشت: این جمله به این معناست که من در دنیای خود به حدی غرق شده‌ام که تنها خداوند می‌تواند حال من را بداند. به همین خاطر از تو می‌خواهم که ای عزیز، در مورد این وضعیت و احساساتم بیشتر صحبت کنی و آن را بیان کنی.

برداشت: ای جان، بگو که آنچه را در دل داری بیان کن، نه آن دریاست و نه آن مرجان. برای تو ممکن است دشوار باشد که به وضوح توضیح بدهی، اما خود را نشان بده و حقیقت را آشکار کن.

برداشت: آشکار است که ما به خاطر زیان او به نفع خود آمده‌ایم. اگر به دنبال سود جان خود هستی، باید از او زیان ببینی.

برداشت: کسی که می‌خواهد به عمق احساسات و عواطف برسد، باید شجاعت و قدرتی مانند آتش نهنگ را در خود داشته باشد. اگر چنین روحیه‌ای داری، باید آن را آزاد کنی و прояв کنی.

برداشت: هر کسی که در دنیای پرهیاهو و مشکلات زندگی، افکار و اندیشه‌های بزرگ داشته باشد، زمین برای او همچون آسمان است و او می‌تواند به اوج برسد. اما اگر کسی نتواند به چنین درکی برسد، باید تلاش کند تا به آن حالت و سطح فکری برسد.

برداشت: از این دنیا خارج شو و به سرعت وارد جهانی دیگر شو، زیرا این جهان همچون دریایی پر از گوهر است. به آن جهان بنگر و خود را در آن غرق کن.

برداشت: اگر می‌خواهی از شاه شمس تبریزی دوری کنی، نباید تیر ادعایت را رها کنی، بلکه باید آن را با کمانش بکشی و به سوی او بیندازی.