غزل شمارهٔ ۱۸۵۰

برداشت: من چراغی را روشن کرده‌ام که نورش به این شدت نمی‌تابد. جای تعجب است که آیا این مشکل به خاطر چشم من است یا به خاطر در یا پنجره.

برداشت: آیا فراموش کردی که آن شرایط چگونه بود؟ که در آن حالت، حتی کوچک‌ترین جزئیات نیز پنهان نمی‌ماند.

برداشت: خوشا آن لحظه که خدمتگزاری در این مسجد، دلش از روغن زیتون خدا پر می‌شود و در این چراغ روشن می‌تابد.

برداشت: ای دل، با شهامت به درون آتش برو و در آن بنشین، زیرا تأثیر این آتش به قدری قوی است که آهن را هم چون آیینه می‌سازد.

برداشت: وقتی ابراهیم وارد آتش شد، مانند طلای خالص از چهره‌اش در میان شعله‌های آتش، گل‌ها و گیاهان زیبا روییدند.

برداشت: اگر نتوانی دل خود را از این هیاهو و شلوغی دور نگه‌داری، در این معامله چه فاید‌ه‌ای خواهد داشت؟ بیا بنشین و با من صحبت کن.

برداشت: اگر نمی‌خواهی به جمع مردان بپیوندی به خاطر عدم شجاعت، بهتر است در بیرون از آن جمع بایستی و در را بزن تا نشان دهی که خواسته‌ای در آنجا هستی.

برداشت: پیامبر گفت: روزه مانند سپری است که انسان را در برابر حملات نفس محافظت می‌کند. بنابراین، این سپر را به خاطر داشته باش و آن را از خود دور نکن.

برداشت: برای محافظت در این دنیای سخت، باید همانند سپری در دریای خطرات عمل کنی؛ سپس مانند ماهی‌ای که در آب شنا می‌کند، می‌توانی خود را در برابر مشکلات و حملات محافظت کنی.