غزل شمارهٔ ۱۸۴۹

برداشت: چرا مسلمان باید تلاش کند تا دیگر مسلمانان را فریب دهد؟ فریب دادن کسی که پریشان است، کار دشواری نیست و نیازی به بکار بردن ترفندهای پیچیده ندارد.

برداشت: همه محتوای زیبای خود را به خاطر تصویر لیلی و مجنون از دست دادی، اما او نمی‌خواهد جان گرانبها را به فریب بیندازد.

برداشت: او مانند دریا که گوهرها را پراکنده می‌کند، هیچ احساس پشیمانی ندارد؛ اما تو اجازه می‌دهی که به خاطر این موضوع فریب بخوری.

برداشت: معلم با نگاهش چه جادویی در دنیا ایجاد کرده که مورچه‌ها را به طمع می‌اندازد و حتی سلیمان را هم می‌تواند فریب دهد.

برداشت: دل من به خاطر اندیشه‌هایی که به هم ریخته و شکسته شده، دچار درد و رنج است. عقل در چه چیزی دنبال طمع و خواسته است، وقتی که دروغ و فریب در پس پرده نهان است؟

برداشت: جهان به مانند آینه‌ای صاف و درخشان شده است و وقتی این تغییرات را مشاهده کردند، متوجه شدند که برخی از انسان‌ها به دنبال فریب دادن زیبایی‌ها هستند.

برداشت: هر فکری که به ذهن می‌رسد، به سرعت به دنبال فرصتی برای شکار می‌گردد. در اینجا، چرا باید نمک‌دان را فریب دهیم؟

برداشت: آموزش دادن به پلیدی، مانند این است که روی آب زلال چیزی کثیف بریزیم. همچنین، یاد دادن به کلیدها این است که چگونه دیگر کلیدها را فریب دهند.

برداشت: وقتی که افعی می‌داند چگونه باید قهرمان را عذاب دهد، آن‌گاه اشتهای او برای فریب دادن آتش فشان هم بیشتر می‌شود.