غزل شمارهٔ ۱۸۴۴

برداشت: در دل من این احساس می‌آید که باید دل خود را فدای عشق کنم، اما نمی‌توانم بددلی کنم. باید به این دستور عمل کنم.

برداشت: دل من آرام نمی‌گیرد، زیرا اگر بخواهم دل را آرام کنم، باید به آن بی‌توجهی کنم و نباید با جانم در افتادم.

برداشت: ای کاش که میدان نبرد، پر از مردان شجاع و دلیر باشد. همه در مرگ خود شادمانند، بنابراین باید سر خود را در این میان به خطر بیندازند و سپس به جنگ بروند.

برداشت: عاشق با حال شگفت‌انگیز خود، به سرنوشت خویش افتخار می‌کند. چه خوب است که حالتی چنین دلپذیر دارد و در حالتی خنک و دلپذیر به سر می‌برد که دیگران از آن بی‌خبرند.

برداشت: اگر تو یک شخص قهرمان و فداکار هستی و در راه یاری به دیگران، جان خود را نیز فدای آنها می‌کنی، پس چرا از خطر و ترس می‌هراسید؟ چرا مانند کسانی که از تهدیدات می‌هراسانند، رفتار می‌کنی؟

برداشت: اگر مجنون به زنجیر چنگ می‌زند، دلیلش این است که او بدون توجه به قید و بند خود، به عشق و دیوانگی‌اش اهمیت می‌دهد. از سوی دیگر، اگر کسی از نجبای شیر زاده باشد، باید بداند که در دنیای واقعی، مانند گربه‌ای در کیسه، نمی‌تواند از قدرت خود بهره‌برداری کند.

برداشت: آنکه دلش طاقت ندارد و همیشه در حال درد و رنج است، به من گفت که امشب مهمان تو هستم. ای دل، برای این مهمان، جگر را در سیخ بزن و کباب کن.

برداشت: امشب شب خاصی است و باید از لذت‌های مادی مثل کباب و شراب دوری کرد. این شب به نوعی پوشاننده و مخفی است، مانند چتری که بر فراز ما است و به ما احساس خاصی می‌دهد.

برداشت: به نظر می‌آید که در این شعر، شاعر توصیف می‌کند که یک نوازنده با چشمان بسته در حال نواختن رباب است و به آرامی با دقت و مهارت بر ساز خود می‌نوازد. این موسیقی دلنشین او باعث می‌شود که شاعر از خواب بیدار شود و احساس کند که در دنیایی از احساسات و یادآوری‌ها غوطه‌ور شده است. نوازندگی او، نه تنها او را بیدار می‌کند بلکه روحش را به حرکت درمی‌آورد و احساساتی عمیق در او برمی‌انگیزد.

برداشت: در درونم جنگ و جدل زیادی وجود دارد و می‌دانم که کیست که مرا می‌کشد. دلم می‌خواهد لحظه‌ای آرامش داشته باشم، ولی امکانش نیست.

برداشت: هر روز به من دیوانگی می‌دهد و بازی‌هایی را به نمایش می‌گذارد. من همچون عروسکی در دست او هستم و از این بازی‌هایش شگفت‌زده‌ام.

برداشت: وقتی که من به دور خود می‌چرخم، مانند جامی هستم که گهگاهی سرمست می‌شود و گاهی هم خون درونم را به بیرون می‌ریزد. وقتی که مانند شرابی می‌جوشم، آن حالت مستی موجب می‌شود که همه چیز را ویران کنم.

برداشت: گاهی مرا به می‌نوشاند و مانند چنگ صدای دلنشینی به وجود می‌آورد. در شب‌ها با می مرا می‌پوشاند و در صبح‌ها مرا بیدار می‌کند.

برداشت: اگر این از شمس تبریز باشد، چه زیباست که بنده‌نوازی می‌کند، و اگر از چرخ گردون باشد، چه دور و سخت است این دوران.