غزل شمارهٔ ۱۸۴۳

برداشت: دیشب چه چیزی خورده‌ای، دلبر؟ راستش را بگو و پنهان نکن، مانند افرادی که بدون گناه‌اند. به آسمان نگاه نکن.

برداشت: اگر چهره‌ات را در هم کنی و از من دوری نمایی، بار دیگر تو را به دست می‌آورم، اما دیگر این کار را نکن.

برداشت: تو مشغول نوشیدن نوشیدنی خاصی هستی و طعم گس آن هنوز در دهانت حس می‌شود. برای اینکه چنین احساسی را تجربه می‌کنی، لحن و رفتار خودت را کنترل کن.

برداشت: وقتی که عشق در قلبت نیست، عقل را از عاشقان دور کن و چشم پر از خواب را به آن‌ها نده. روی خود را به گل‌های ارغوانی نچرخان.

برداشت: اگر به شکار علاقه‌مندی نداری، در میانه راه دام نگذار. چون خودت نمی‌خواهی زیبا و خوشبو باشی، پس جایی را برای زیبایی گلستان آماده نکن.

برداشت: غم نخورید، زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند با دل شکست افراد را آزرده کند. چنین شخصی وجود ندارد که بتواند شما را وادار به کاری کند که بر خلاف میل شماست.

برداشت: ابلهی که از خشم به تنگ آمده بود، از مجلس پادشاه بیرون رفت و با صدای بلند گفت: "ای پادشاه، خوشحالی‌ات را به سمت ما نیاور، چون ما تحمل این شادی را نداریم."

برداشت: اگر کسی که جان و زندگی ماست، عصبانی شود، سبب مشکلات خواهد شد. پس برای خودت خشمگین نشو و دنیا را دست کم نگیر.

برداشت: دل مانند جوی آبی است که از بند رهایی یافته و در حال جاری شدن است. گل سمن به دل نمی‌رسد و شعله‌های جان را نادیده نگیر. لذا به مشغله‌های زبانی خود دامن نزن و بگذار که دل بی‌دغدغه بماند.