غزل شمارهٔ ۱۸۴۱

برداشت: ای معشوق بدگمان، چه آرزوهایی در خیال خود بافته‌ای! من هم مانند یک قمر در دل خیال‌هایم قرار دارم، همچون جانم.

برداشت: پس از مرگ من، اگر یاد تو در خیال‌هایم بیفتد، بی‌درنگ روح من در جستجوی تو به حرکت درخواهد آمد.

برداشت: من خادم آن زیبایی هستم. چه کاری از دست من برمی‌آید؟ من به کمال تو راضی‌ام، زیرا کمال تو همان وجود توست و من هم به نوعی بخشی از آن هستم.

برداشت: به خودم توجهی نمی‌کنم و به چهره‌ام نگاه نمی‌کنم، زیرا چشم پنهان به عیب‌ها نمی‌نگرد.

برداشت: چشم من به زیبایی تو جلب شده و به سمت تو نگاه می‌کند، به طوری که هیچکس جز ماه، زیبایی‌های آسمانی من را نمی‌بیند.

برداشت: وقتی به غیر از تو نگاه می‌کنم، ای محبوب، به چشم‌های تو می‌نگرم، چرا که نور تو در آن‌ها قرار دارد و از من محافظت می‌کند.

برداشت: وقتی که من گم شده‌ام و علامتی از خودم ندارم، مانند ماه در آسمان روشن می‌شوم. آیا کسی را سراغ داری که در چهره‌ات نشانه‌ای از من ببیند؟

برداشت: زمانه به خاطر شگفتی‌هایش شاداب شده و مکان‌ها نیز به خاطر آن ماه بی‌مکانی که دارم، صاف و روشن شده‌اند.

برداشت: از تبریز، شمس‌الدین تا هنگامی که آستین خود را بر افشاند، یک لحظه هم آستان من از اشک و خون خشک نشد.