غزل شمارهٔ ۱۸۳۷

برداشت: ای پروردگارا، به من نشان بده که خواسته‌ی دوست من چیست. او راه فرار من را بسته و دل و آرامشم را ربوده است.

برداشت: خدایا، من را آگاه کن که به کدام سمت می‌رانم و به خاطر چه هدفی به این سو و آن سو می‌روم.

برداشت: ای پروردگار، می‌دانم که چرا دل سنگی من برای آن شاه مهربان و بی‌تابی که دلبر من است، دلدادگی می‌کند.

برداشت: پروردگارا، آیا هیچ‌یک از آلام و دردهای من به معشوق می‌رسد؟ ناله و فریاد من، ای خدا، تو را به یاری می‌طلبم.

برداشت: ای خدای من، می‌دانم که سرانجام این انتظار به کجا می‌انجامد، اما این شب پر از انتظار برای من خیلی طولانی شده است.

برداشت: ای پروردگار، چرا این‌گونه درون من آشفتگی وجود دارد، در حالی که من سنگینی بار و عدم آرامش خود را با پوشیدن لباس‌ها پنهان کرده‌ام؟ زمانی که تو در من هستی، من هم می‌توانم واحد باشم و هم هزاران وجود متفاوت را در خود احساس کنم.

برداشت: عشق تو همیشه در حرکات و گفتارم جلوه‌گر است و در تصور من، تو مظهر روز و زندگی‌ام هستی.

برداشت: گاهی او را شکار می‌نامم، گاهی بهار، گاهی لقب میش به او می‌دهم و گاهی هم به عنوان خمار از او یاد می‌کنم.

برداشت: نقش باورها و اعتقادات من با نگاه روشن بینم مشخص می‌شود. آنچه که واقعاً به من تعلق دارد، در درون من است و نه در آنچه که نمایان است. پس از او و از دیگران عبور می‌کنم.

برداشت: دیگر تحملی نمانده و خواب من از دل رفته است، اشک و ناله‌ام هم دیگر سوختم و از من آبی نمانده. خداوندا تا کی قرار است همه چیز را از من بربایند و در وجودم هیچ چیزی باقی نگذارند؟

برداشت: کجا می‌توان خانه‌ای از آب و گل داشت و کجا می‌تواند خانه‌ای از جان و روح قرار گیرد؟ ای پروردگار، آرزوی من این است که شهر و دیار من باشد.

برداشت: این دل، که از دیار خود طرد شده و در اوضاع ناخوشایند به سر می‌برد، با صدای ناله‌ای از خدا می‌خواهد که کجا هستند پیرامونیان و بستگان او.

برداشت: ای خدا، اگر به شهر خود برسم و رحمت پادشاه خود را ببینم، تمام شهر را برای خودم می‌دانم.

برداشت: عشق من به جای من بار سنگینی را به دوش می‌کشد و حالا به سراغ من آمده تا این بار را از肩 من بردارد.

برداشت: آهوی زیبا و شیرین من از شیر من سیر و سیر شده است. آن آهویی که من به دنبال آن بودم، حالا تبدیل به شکار من شده است.

برداشت: در اینجا شاعر بیان می‌کند که شب تاریک و غمگین حریف و هم‌تراز روز روشن و شاد او نیست. همچنین اشاره دارد که پاییز سرد و بی‌رحم نمی‌تواند بهار خوش‌آمد و زندگی‌بخش او را به چالش بکشد.

برداشت: تو هرگز آرام نمی‌گیری و مدام در حال نواختن این دهل هستی. وای بر من که پرده کنار رفت و تو، ای صاحب لب‌های پر از راز، نمایان شدی.