غزل شمارهٔ ۱۸۳۳

برداشت: من به خاطر تو، ای شادابی و آرامش جان، به اینجا آمده‌ام. لطفاً مرا ببخش و از گناهان و اشتباهاتم چشم‌پوشی کن.

برداشت: جز رضایت تو هیچ چیز دیگری نمی‌تواند قفل‌های عقل و دل را باز کند و جز عشق تو، هیچ کجا قبله و افتخاری برای جان نمی‌باشد.

برداشت: بخاطر جدایی تو، باغ و زراعت من خراب و ویران شده است. ای نفس تو، جان من را دوباره زنده کن و به من فصلی نو ببخش.

برداشت: بی لب تو، کسی نمی‌تواند شیشه‌ی دل را بشکند، زیرا خم ابرویت، دل را به راستای دیگری کشاند.

برداشت: زمانی که عشق تو مانند صبحگاهان در وجودم روشنایی می‌بخشد، هر لحظه‌ای که در کنارت هستم، شایسته است که جانم را فدای تو کنم.

برداشت: نور تو به اندازه‌ای در دل می‌تابد که هر لحظه اعتبار و ارزش زندگی را برای من رقم می‌زند.

برداشت: به خاطر اندوه دوری از محبوب، راهی برای دیدار او همواره وجود دارد. در مسیر و در راه خدا، خداوند یاری‌گر جان انسان است.

برداشت: وقتی چهره زیبا و پنهان الهی به چشم‌هات می‌رسد، مانند یک گل سرخ، وجودت پر از زیبایی و سرزندگی می‌شود، حتی اگر در کنار جانت، علف و چمنی نباشد.

برداشت: من ادعا کردم که او همراه و همدم من است، و به یقین تو یار من هستی. پس بلند شو و به پناهگاه جانم بیا.

برداشت: گفت من حقیقت را می‌گویم و در آن لحظه دلش به سمت محل آزمایش جذب شد و در آن زمان، سرنوشتش به ثبات و پایداری رسید.

برداشت: باغی که بدون حضور تو سرسبز شده، باید به خاطر این ناآشتی، کیفرش را ببیند. چون جان من که تنها به خاطر تو زندگانی دارد، بدون تو ارزش ندارد.

برداشت: تو با دانه‌ای که در نظر دشمن نشان دادی، دام خود را چیده‌ای و ناگهان عشق تو در کنار جانم جا گرفته است.

برداشت: نیمه‌ای از داستان بیان شد، اما باقی‌اش را نگو. سکوت کن، چون ممکن است این موضوع به معروفیت بزند و نام داستان را بر سر هر امیری بیاورد.