غزل شمارهٔ ۱۸۳۲

برداشت: گوشم هنوز منتظر صدای زیبایی است که ناگهان از سمتی به گوشم برسد.

برداشت: گوش انسان به شنیدن موسیقی و نغمه‌های زیبا عادت کرده است. هر کسی که به این صداها گوش دهد، می‌تواند لذت و شادی را هم از زمین و هم از آسمان دریافت کند.

برداشت: سماع آسمانی، به معنای شنیدن و فهمیدن صداهای آسمان، بر سماع این زمین وابسته است و سماع تن (بدن) نیز وابسته به سماع عقل و جان است. به عبارتی دیگر، درک و احساسات زمینی، ریشه در درک و احساسات معنوی و عقلانی دارند.

برداشت: صدای رعد را بشنو که چه تأثیر عمیقی بر درختان دارد و چطور شکوفه‌ها و میوه‌های زیادی را در آن‌ها به وجود می‌آورد.

برداشت: صدایی در بی‌وجودی شنیدم که گفت: بله، من خوشحالم و می‌خواهم قدمی تازه و پرنشاط در آن سو بردارم.

برداشت: شنونده‌ای که در حال حاضر مشغول به شنیدن است، با شتاب و شوق به سمت جلو می‌رود و مست شده است. هیچ چیز برای او بد و ناپسند نیست و در میان گل‌ها و درختان، زیبایی و زندگی به وضوح حس می‌شود.