غزل شمارهٔ ۱۸۳۰

برداشت: زمانی که تو به میدان آمدی و همسایه دل من شدی، مانند چراغی که نورش را پخش می‌کند، عشق و احساسات من نیز از دل و جانم به بیرون ساطع می‌شود.

برداشت: به آرامی و به تدریج، مانند دانه‌های گرانبها که از نور خورشید به وجود می‌آیند، دل من کامل و گرانبها شده است، تنها از آب و گل تشکیل شده و سنگینی دارد.

برداشت: اگرچه من و تو در یک وجود مشترک هستیم، اما من می‌خواهم با عشق و محبت به تو نزدیک شوم و قلبم را به تو هدیه دهم.

برداشت: در شگفتم که این سایه که بر سرم است، کیست؟ آیا این صدایی که فضلت را بر من ندا می‌دهد، متعلق به من است؟ این من واقعی من است یا نه؟

برداشت: دنیا با وجود تو برایم مانند بهشتی پر از خوشبختی شده است، حالا منتظر هستم ببینم با محبت تو چه تغییراتی در دنیای من به وجود خواهد آمد.

برداشت: دست تو بر سر من همچون تاجی است که بر سَر می‌نشانند و موهای تو همچون کمری است که دور این بدن پیچیده شده است.

برداشت: عشق به من گفت کیسه‌ام را پاره کن، گفتم چرا این کار را می‌کنی؟ و او پاسخ داد که نعمت‌های من برای تو بی‌پایان است و همین برای تو کافی است.

برداشت: من برگ نداشتم و دلم می‌لرزید، ولی برگ وش گفت نترس، تو که به حرم آمدی، در امان منی.

برداشت: من آنقدر در آغوش تو خواهم بود که از همه چیز و دنیا کنار بروم و فقط بتوانی تمام شب به خوشی و شور و نشاط من نگاه کنی.

برداشت: من بر تو پرتو عشق می‌اندازم تا همیشه در شادی و خوشی بمانی و مطمئن شوی که خوشبختی جاودانه من به تو تعلق دارد.

برداشت: دل من وقتی که بهاری می‌شود، مانند باغی سرسبز و زیبا می‌شود و صورت من نیز مثل گلی درخشان و خوش‌رنگ جلوه‌گر می‌گردد؛ نوشیدنی من هم مانند گیاه ارغوانی رنگ و دلربا می‌شود.