غزل شمارهٔ ۱۸۲۹

برداشت: به دوست گفتم که عشق، ای همراه و همدم من، هیچگاه غیبت نکن و لحظه‌ای از کنار من دور مشو.

برداشت: تو نور دو چشم منی، دور نشو از کنار من. تو شعله دل منی، از آتش وجودم کم نکن.

برداشت: دوست من و هم‌نشین من، نیکو و نرم‌خوی من، هوشیار و با ذوق من، باغ و بهار من.

برداشت: ای تن من، من خراب تو هستم، چشمان من مانند ابرهای باران‌زا هستند، تو همچون ذره‌ای از آفتاب می‌درخی و این دل بی‌قرار من، به خاطر تو دچار تلاطم و آشفتگی شده است.

برداشت: لبخند بزن و مشکل مرا حل کن و دلم را شاد کن، زیرا نمی‌دانم تا کی می‌توانم در این قمار بی‌پایان ادامه دهم.

برداشت: این شب که مانند یک مادر باردار است، چه چیزی برای من به ارمغان می‌آورد و این حالت سرمستی که بدون خماری دارم، تا کجا ادامه خواهد یافت؟

برداشت: این شعر به نوعی به تأثیر اعمال و نیت‌های فرد اشاره دارد. شاعر می‌پرسد که تا چه حد عمل شکرگزاری و سپاسگزاری او مؤثر خواهد بود و همچنین ناله و درخواست کمک او چه تأثیری خواهد گذاشت. در واقع، او در جستجوی درک عمیق‌تر از واکنش‌ها و تأثیرات اعمال خود بر جهان و اطرافش است.

برداشت: تو را خوشحال می‌کنم که در غم ما شریک شدی. دو چیز در این دنیا درست انجام می‌شود: یکی کار تو و دیگری کار من.

برداشت: تو در حالتی هستی که از خود بیخود شده‌ای و در عین حال از نظر اجتماعی در موقعیت پایین‌تری قرار داری. من عاشق تو هستم و به می‌پرستی مشغولم. هر کسی که به من نزدیک شود، بار سنگین احساسات و عشق مرا حس خواهد کرد.

برداشت: چهره تو مانند نیکوکاری است که در مجالس خوشی و شادی نمی‌نگرد، بلکه فقط به سرنوشت و پیامدهای کارها می‌اندیشد.

برداشت: من گفتم ای‌ کاش تو قادر باشی که مرده را زنده کنی، این جسم مرا نیز به خاطر ارزش و اعتبار من زنده کن.

برداشت: بدنت را مرده‌تر از آنچه که هست تصور نکن و با نور خود آن را زنده کن تا تمام وجودم جان بگیرد. این بدن، جانش را برای تو فدای می‌کند.

برداشت: می‌گوید که بارها با من برخورد کرده‌ای و تحسین‌هایی از من دیده‌ای، اما هنوز نتوانستی به من اعتماد کنی. این موضوع باعث تعجب است که من چه قدرت و توانایی دارم.

برداشت: گفتم قلبم را دیدم، اما چطور می‌توان آن را سیراب کرد؟ دل من از زیبایی‌ها و شگفتی‌های تو پر شده، ای پادشاه و سرور من.

برداشت: عشق در زمانی مرا متوجه خود کرد و با یک ندا مرا به جایی کشاند، جایی که صدای خوش او جاذبه‌ای داشت و دل من را اسیر خود کرد.

برداشت: روح من تحت تأثیر جادو و فریب او قرار گرفته است. دم نزن و نگو چه بر من گذشته است، زیرا اگر تو هم در این ماجرا دخالت داری، هیچ‌گاه به رازی که در دل دارم آگاهی نخواهی داشت.