غزل شمارهٔ ۱۸۲۸

برداشت: دو معشوقه، مانند شترانی که در دستان یک شخص مهار شده‌اند، همیشه در حال کشیدن و جلب توجه هستند. در این میان، مسئولیت من تنها حمل و نقل و بار کشی است و کار اصلی او جذب و جلب دیگران است.

برداشت: مقابل من، قطارها حرکت می‌کنند و مرا به سمت خود می‌کشند، مانند اینکه شتران مست را به دنبال خود می‌برند در این سفر.

برداشت: من مانند شتری سرمست هستم و در کنار او به دنبال چمن می‌گردم. گاهی او مرا به جلو می‌کشد و گاهی سوار بر من می‌شود.

برداشت: شتر مست با پاهایش هرچه در اطرافش باشد را خراب می‌کند، اما نمی‌داند که لذت چریدن و چرا خوردن برای من چه معنایی دارد.

برداشت: وقتی دستم را بالا می‌برم و بر کف دست او می‌زنم، اگر دست من به دست او برسد، احساس من به جوش می‌آید و بخار می‌شود.

برداشت: من مثل جوان‌ترها سخت کار می‌کنم و همچون شترها بار می‌کشم، ولی ببینید که کار و زندگی من چقدر با عزت است.

برداشت: چشمان نرگسی او به قدری جذاب و مسحورکننده است که به خاطر آنها، من دیگر نمی‌توانم خودم را کنترل کنم. زیبایی او باعث شده است که صبر و آرامشم را از دست بدهم و نتوانم در برابر احساساتم مقاومت کنم.

برداشت: به یاد آن چهره‌ زیبا، نور چشمم به سمت او جلب می‌شود و سخنان او برایم ارزشمند و زیباست، مانند زینتی که گوشواره دارد.

برداشت: به باغ و بهار بگو که از خوشی‌اش حرف نزنند، چون وقتی بهار من بیاید، خوشی واقعی را به آن‌ها نشان می‌دهم.

برداشت: اگر نوشِ می می‌کنی، بگو به من که در دنیای خود چه می‌کنی؟ آیا تا به حال باده‌ی بی‌خمار من را تجربه کرده‌ای؟

برداشت: باز سفید شاهنشاه تویی پس بروبهش بگو بله برای من هردو توهستی همشکارچی من توهستی وهم من که شکارتوهستم

برداشت: بیت اشاره به این دارد که وقتی می‌خواهیم به موضوعی عمیق‌تر بپردازیم، بهتر است از ابتدا با دقت و هوشیاری شروع کنیم. بیان شده که حتی اگر موضوعی به ظاهر بزرگ و پیچیده به نظر برسد، از جزئیات و نکات ابتدایی آن غافل نشویم. در این راه، هوشیاری و دقت هدف اصلی است.