غزل شمارهٔ ۱۸۲۷

برداشت: دیشب چه چیزی نوشیدی ای دل؟ صادقانه بگو و آن را پنهان نکن. مثل کسانی که بی‌گناه هستند، به آسمان نگاه نکن.

برداشت: به نظر می‌رسد که تو از نوشیدنی خاصی استفاده کرده‌ای و حالا بوی آن در دهان تو حس می‌شود. بنابراین، اشتباه نکن.(خربزه در دهان کردن استعاره از مجدد اشتباه نکردن است.)

برداشت: در روز فطرت، تو که جان ما هستی، می‌نوشی از سفره‌ای که تو را در بر دارد. تو صاحب وجودی هستی که هیچ مکانی ندارد، پس نسبت به جایی وابسته نباش.

برداشت: دیشب نوشیدنی‌ای به ما دادی و سپس رو برگرداندی. دوباره تو را به‌دست آوردم، اما دیگر چنین نکن.

برداشت: من تمام وجودم را وقف تو کرده‌ام و در زلال محبت تو غرق شده‌ام. مثل تیر مستقیمی هستم که در راستای تو پرتاب شده‌ام، پس مرا به کمان کش نکن که به هدفم نرسم.

برداشت: ای دل شکستۀ من، رسیدن به او تنها راه نجات من است. او پناه و پشتیبان من هست، اما به این دنیای فانی تکیه نکن.

برداشت: ای مردم، صدای شما پر از نغمه‌ها و آهنگ‌های زیباست. اگر قرار بر جشن و شادی نیست، پس به خود اجازه ندهید که به سراغ دل و احساسات عمیق بروید.

برداشت: تو با دم خود در همه جا روح دمیده‌ای، زیرا که جان نی به دم تو بستگی دارد. پس بدون نی، گله و شکایت نکن.

برداشت: حال دلم آنقدر به شدت رسیده که دردش به جانم می‌رسد. انگار برنده‌ای تیز به استخوانم نزدیک شده است. از شدت درد و ناامیدی می‌خواهم ناله کنم، اما باید سکوت کنم و هیچ چیزی نگویم.

برداشت: ناله نکن چون من برای تو ناله می‌زنم. تو گرگ هستی و من شبان؛ پس مثل من، شبانی مکن.

برداشت: هر صبح که می‌رسد، تو به سمت ما نگاه می‌کنی و سبوی خود را به ما می‌فرستی. اما خواهش می‌کنم، به چهره من نگاه نکن و به دیگران توجه کن.

برداشت: موسى در دوران کودکی شیر را از مادرش چشید و بعد از آن به او گفت که من میل و نیازی به پرستار ندارم، چون تو مادر من هستی.

برداشت: اینجا به توصیف لذت ناشی از نوشیدن شراب اشاره شده است. با نوشیدن شراب، خود را در حالتی بی‌خبر و فراموشی قرار بده و به زندگی‌ات رنگ و عمق بیشتری بده. شراب را مانند سنگ عقیق زیبا ببین، اما مراقب باش که به یاد گنج‌های باارزش از دست رفته نیفتی.

برداشت: مشروب همگانی از دنیای بیرون می‌آید، اما مشروب عارف از دل و درون او سرچشمه می‌گیرد. بوی آن را از کلام او می‌توان فهمید، پس تو نیاز نیست این موضوع را با زبان خود بیان کنی.

برداشت: از طرز فکر شمس دین به‌گونه‌ای می‌رسم که مانند ماه نو در آسمان درخشانم. به چراغ نگاه کن و نه به چراغدان، چرا که روشنایی در خود چراغ است.