غزل شمارهٔ ۱۸۲۵

برداشت: من شادابم و شادابی‌ام از حضور زهره، نغمه‌ام زمینه‌ای است برای عشق که در دل عاشقان طنین‌انداز می‌شود.

برداشت: عشق زمانی که شاد و سرمست می‌شود، انسان را بی‌خود می‌کند و کشمکش‌ها را کنار می‌گذارد. سپس عشق همچون افرادی که دل‌شان بی‌قرار است، به روشنی احساسات و خواسته‌های خود را برای همه آشکار می‌کند.

برداشت: زیبایی من باعث می‌شود که دل کسی به تنگ آید و حسادت به وجود آورد. در حالی که زمانه به خاطر آنچه که به من داده، حسد ورزیده و نمی‌تواند جای من را بگیرد.

برداشت: من خودم را کنار گذاشته‌ام و از وجودم دور شده‌ام، به گونه‌ای که احساس می‌کنم هر لحظه بیشتر در حال نابودی هستم.

برداشت: ای کاش روز دیر نشده بود، زیرا محبوب من مانند آهویی مهربان شده است و دلبرم از صحبت و دعاهای من سیر و خسته شده است.

برداشت: دوست رفت و دل بی‌قراری‌ام شب را در تلخی و غم می‌گذراند. من در حال غم و اندوه به سر می‌برم تا صبح فرا برسد. وای بر من!

برداشت: تا زمانی که خورشید صبح بتابد، علم و دانش به اوج خود خواهد رسید، و وقتی که من همچون سروی سرزنده شوم، دوباره به سوی محبوب بازمی‌گردم.

برداشت: باز شدن دکان گل به معنای شکفتن زیبایی و ناز است و در این حال نغمه و موسیقی نای عراق از طریق دهل، ستایش و شکوه من را بیان می‌کند. این تصویر از شادی و زیبایی، همزمان با آواز و ساز، فضایی را می‌سازد که در آن عشق و محبت تجلی پیدا می‌کند.

برداشت: ای ساقی زیبا، باده را به ما بده تا زاهد، هم سر و هم پای خود را فراموش کند و به حالت سرمستی فرو رود.

برداشت: ای ساقی، به خاطر خدا، آن جام بزرگ را به دست پیر من بده، تا از روی رضایت من باشد.

برداشت: او گفت که باده‌ای به او دادم و در دل و جانم قرارش دادم. برایش بال و پری فراهم کردم و او را از صفای وجودم سیراب کردم.

برداشت: پیر به شدت خراب و مست شده و دیگر نمی‌تواند ویژگی‌هایی را که خودش پیش‌تر به آنها اشاره می‌کرد، بیان کند.

برداشت: اگر ساقی (شراب‌فروش) مرا بکشد، خوشحال می‌شوم، زیرا بخشش او همچون روحی است و سخاوت من (بخشش خودم) نیز همین‌گونه است.

برداشت: من همانند نوشیدنی در کوزه‌ام، و مثل آب در جوی. در میانه‌ی کوه‌ و دشت مست و شادابم، و ساقی خودم هستم.

برداشت: من از دست خودم دور شده‌ام و در یک حالت خمیده نشسته‌ام تا همه‌چیز تحت فرمان خدا باشد و او حاکم و سرپرست من باشد.

برداشت: نور شمس حقی، که از تبریز تابید، باعث شد تا همه چیز در نور او غرق شود و این روشنایی، روشنی وجود من نیز هست.