غزل شمارهٔ ۱۸۲۴

برداشت: هرگز از وجود تو سیر نمی‌شوم ای ماه زیبای من، لطفاً به من ظلم و جفا نکن، چرا که این رفتار سزاوار من نیست.

برداشت: هرچند که با بی‌رحمی و سختی برخورد می‌کنم و در درونم شعله‌ای از درد دارم، اما حضور تو مانند سایه‌ای بر سرم، مرا آرام می‌کند و خوشحالم.

برداشت: وقتی عشق مانند شکر به آرامی و شیرینی برای خوش‌گذران‌ها پخش می‌شود، قیمت نبات (شیرینی) را پایین می‌آورد و به این ترتیب، طعم تلخ بلا و مصیبت من را تغییر می‌دهد.

برداشت: اگر عود بزند و بویی به فضا پخش کند، حسودان از غم و حسرت خود نابینا می‌شوند و وجود من کم‌جان و محدود می‌گردد، به طوری که لباس من هم بر من تنگ می‌شود.

برداشت: در اینجا، به نظر می‌رسد که توصیف حیات و حرکت زمین به گونه‌ای شاعرانه آمده است. نفس زمین به صورت چرخشی، شبیه به آسمان در حال گردش است و ذرات هون به طور موزون و با شور و هیجان در حال رقص و نعره زدن هستند. این تصویر نشان‌دهنده پیوند عمیق میان زمین و آسمان و حرکات پررنگ آنهاست.

برداشت: یک روز خیال تو به سراغم آمد و گفت که چرا غمگینی. من هم به او پاسخ دادم که غمگین نیستم، زیرا تو، ای غم، درمان درد من هستی.

برداشت: او گفت که غم من برای تو در هر دو جهان برایت خوشایند است، اما برای رسیدن به من از هر دو دور شو.

برداشت: گفتم وقتی که موعد مرگ فرا برسد، روح از این جسم جدا خواهد شد. اگر من به سمت روح بروم، حتی اگر پایم آسیب دیده باشد.

برداشت: گفت: به گل نگاه کن. وقتی سرنوشت تصمیم خود را بگیرد، با خنده و شادی قدمی در سرنوشت من برمی‌دارد.

برداشت: گفتم اگر از حسادت و ناراحتی ناراحت شوم، این حس به من لطمه می‌زند و من نمی‌خواهم نگاهی بد به سرنوشت و موقعیتم بیفتد.

برداشت: چشم بد به هیچ‌چیز جز آب و خاک آسیب نمی‌زند؛ بنابراین، چشم بد نمی‌تواند به عظمت و بزرگی من دست یابد.

برداشت: گفتم چند روزی از زندگی‌ام مانده و در شرایط سختی هستم، بین ترس و امید قرار دارم، به انتظار پاسخ دعای من هستم.

برداشت: در آب و گل، به معنی وجود مادی، تو موجود نیستی، بلکه سایه‌ای از تو در اینجا وجود دارد. در حقیقت، این دنیا تو را از دنیای دیگر و از وجود واقعی‌ات دور کرده است، زیرا جان من با هنر جذب تو در این دنیا درگیر است.

برداشت: از وقتی که معشوقم صحبت کرد، عقل و هوش از سرم پرید. باقی داستان را عقل کل اصلاً متوجه نشد، پس چه جایی برای من وجود دارد؟