غزل شمارهٔ ۱۸۲۳

برداشت: من از تو سیر نمی‌شوم و تنها گناه من همین است. ای پناه دو جهان، از رحمت من سیر مشو.

برداشت: سیر و ملول شده از من، در حالی که این خنکای آبی و آن سقا و مشک او هر لحظه بیشتر از من تشنه‌اند. من مانند ماهی‌ای هستم که همواره به آب نیاز دارد.

برداشت: کوزه را بشکنید و مشک را پاره کنید، من به سوی دریا می‌روم، پس راه من را پاک کنید.

برداشت: چند بار زمین با اشک‌های من خیس می‌شود و چند بار آسمان از غم و دودی که از آه من بلند می‌شود، تیره و تار می‌گردد؟

برداشت: دلم به خاطر محبوبم خیلی نگران و آشفته است. لب‌های من هم نمی‌توانند از شدت احساساتم چیزی بگویند و فقط به یاد او در سکوت می‌نالند.

برداشت: به سمت دریا برو که امواجی از صفا و زیبایی از آن به ما می‌رسد. نگاهی به امواج او بیانداز و ببین که چگونه خانه و مکان عبادت من در آن غرق شده است.

برداشت: آب حیات به طور ناگهانی در صحن خانه‌ام جوشید و یوسف من، که همچون قمر است، به چاه من سقوط کرد.

برداشت: ناگهان سیل همه چیزم را swept away کرد و خرمنم را برد. از دل من دود بلند شد و دانه‌هایم سوخت و کاه‌هایم از بین رفت.

برداشت: اگر دامان من آتش بگیرد، چرا دلم غمگین شود؟ چندین بار در کنار من وجود دارد که برایم کافی است و بس، هرچند که خرمن (مزرعه) نور ماه من است.

برداشت: در دل من، تصویر او مانند شعله‌ای آتشین وارد شد. این آتش بر سر من شعله‌ور شد و باعث سوختن کلاهم گردید.

برداشت: گفت اگر به شنیدن موسیقی و شادی‌های بی‌حد مشغول شوی، مقام و احترام تو تحت تأثیر قرار خواهد گرفت. زیرا محبت او برای من مانند سرنوشت و منزلت من است.

برداشت: من به دنبال عقل و خرد نیستم، زیرا دانش او برایم کافی است. نور چهره‌اش در نیمه شب به اندازه‌ای روشن است که مرا از تاریکی نجات می‌دهد و به صباح روشنی می‌بخشد.

برداشت: غم و اندوه به قدری زیاد است که مانند لشکری به پیش می‌آید، اما من از آن نمی‌ترسم. چون درخواست من از خداوند به حدی است که حتی به آسمان‌ها هم می‌رسد و در برابر این غم‌ها قدرتی دارم.

برداشت: بعد از هر غزل، دلم تصمیم می‌گیرد که دیگر درباره‌ی صحبت کردن توبه کند، زیرا این گفت‌وگوها باعث می‌شود که قلبم به خداوند تمایل پیدا کند.