غزل شمارهٔ ۱۸۲۲

برداشت: ای چرخ زمان که به خاطر ستمگری‌های تو مضطرب و غمگینم، این کار را نکن که حسودان از خوشحالی من باخبر شوند و شاد شوند.

برداشت: زیاد در مورد دود و آتش صحبت نکن و حسودها را خوشحال نکن، زیرا آنها از نابودی من بسیار خوشحال می‌شوند.

برداشت: ای شکر سفید، امید من را تلخ نکن، چون اگر این کار را کنی، من از دست تو پیراهن کبود خود را از دست می‌دهم.

برداشت: محبوب و همراه من، تو باعث شکوفایی کارهایم هستی. تو همانند باغ و بهاری برای من هستی و وجودم تنها برای توست.

برداشت: ای مونس من! خواب شبانه‌ام را از من گرفته‌ای و تو شده‌ای درد و رنج من. هیچ‌کس دیگری برای من سودی ندارد جز تو.

برداشت: روح من و دنیای من، زهره‌ی آسمان من است. آتش تو نشانه‌ای از وجود من در دل همچون عود است.

برداشت: بدن وجود نداشت و روح خود را با تو به آسمان بردم. هیچ چیزی در میانه‌ی گفت‌وگو وجود نداشت، جز من و تو که صحبت می‌کردیم و می‌شنیدیم.