غزل شمارهٔ ۱۸۲۱

برداشت: عشق را در وجود ما جاری کن و زیبایی صبح را به زبان شب بیان کن.

برداشت: ای پدر، لطف و شادابی تازه‌ای بر روح ما ببخش و مانند جامی از آسمان، خود را به ما نشان بده و مرز بین این دو جهان را کنار بزن.

برداشت: ای خردمندا، من شکار تو هستم و هدف تو تیراندازی است. دل من را با دستانت پر کن و جان مرا نشانه بگیر.

برداشت: اگر نگهبان عقل و خرد تو را از این راه بازدارد، با نیرنگ و حیله رفتار کن و بهانه‌ای بیاور تا او را دور کنی.

برداشت: در مثل می‌گویند، چون درخت کاشقران دور باشد از کرم، می‌توانی نگاه کنی و با همه درباره زیبایی و داستان‌هایش صحبت کنی.

برداشت: ای کسی که از بازی ستاره‌ها شکست خورده‌ای و به زمین افتاده‌ای، همچون اسب برگزیده‌ای که چهره‌ات درخشان است، به سوی پادشاه دوان دوان برو!

برداشت: بلند شو و کلاهِ کج را بردار و از تمام مشکلات بگذر. بر چهره‌ات بوسه‌ای بزن و زلف شادی را مرتب کن.

برداشت: بیدار شو و به آسمان پرواز کن، با فرشتگان آشنا شو و در جایگاه درست قرار بگیر. در خدمت آن محبوب باش و او را به خود جلب کن.

برداشت: وقتی فکر خوب او در دلت جا می‌گیرد، تو نیز باید همان گونه که او را در دل و عقل‌ات جای داده‌ای، برای خودت نیز همین طور عمل کنی.

برداشت: در زندگی دو انتخاب پیش رو داریم: یکی مسیر خطرناک و پرهیجان و دیگری مسیر مطمئن و با ارزش. انتخاب با خود ماست که کدام یک را برگزینیم و در این انتخاب باید به دقت عمل کنیم.

برداشت: ای جوان، مانند حضرت کلیم (موسی) باش و چشم خود را باز کن؛ اگر توجه نکنی، ممکن است دچار مشکلاتی شوی. آتش را در دهان خود نگه‌دار و از آن به نفع وطن خود بهره‌برداری کن.

برداشت: در این بیت، شاعر به تصویرسازی از قدرت و شجاعت می‌پردازد. او از تهاجم شیر به عنوان نمادی از قدرت و شجاعت یاد می‌کند و می‌گوید که باید با قاطعیت و نیرومندی به دشمن حمله کرد. او همچنین اشاره می‌کند که خون دشمن باید به عنوان نشانه‌ای از پیروزی و قدرت، مانند نام‌های سازندگان شراب، تجلیل شود. در واقع، این بیت تأکیدی بر پیروزی و غلبه بر دشمنان است.

برداشت: ساقی، این وظیفه توست که شراب را بیاوری و با دست من، وحدت را ایجاد کنی و تفرقه‌ها را از بین ببری.

برداشت: این سرزمین از هر سو تقسیم شده است، اما در این میان فقط یک نقطهٔ واقعی وجود دارد. دوری از وطن تنها نشانی بر بی‌هویتی است، پس در جاهای نامعلوم آشیانه نکن.

برداشت: این زمانه، زمانه‌ای کهن و قدیمی است، بنابراین به دنبال عمر جاودان و ابدی مباش. از این زمانه رها شو و به سمت باغ و دنیای بهشتی قدم بگذار.

برداشت: تو مانند خوشه‌ای هستی که جان تو مانند گندم و کاه است. اگر به ظاهر خود توجه نکنی و فقط به ظاهر بپردازی، چه تفاوتی با یک خر داری؟ باید به مغز و دانه‌ای که درونت است توجه کنی.

برداشت: زبان تو در دنیای بیرون در حصاری محدود است، پس چرا برای خودت محدودیت ایجاد می‌کنی؟ به جانت گوش کن و خود را به سمت آزادی و ج جریان زندگی ببر.