غزل شمارهٔ ۱۸۲۰

برداشت: هی، چرا این همه در فرار هستی؟ یک لحظه در اینجا درنگ کن. صبر تو کجاست، ای صابر؟ تو که خود embodiment صبر و استقامت هستی.

برداشت: ما چند نفر جوان تازه فوت کرده منتظر هستیم که آن پرده اسرارآمیز را بردارند و از تلقین و مراسم خاکسپاری آزاد شویم.

برداشت: پیش از روز حساب، تلاش کن تا به دیگران نشان دهی که چقدر می‌توانی در خودسازی و بهتر بودن پیشرفت کنی، به طوری که جهان از ویژگی‌های خوب تو تحسین کند.

برداشت: به زبان ما چیزی نگو که آشکار نباشد، بگو چند بار به‌دلیل ستم دیگران خون خود را خورده‌ای، ای کسی که وجودت پر از درد و رنج است.

برداشت: چند بار او را به زخم و درد دچار می‌کنی، چند بار به فکرش می‌افتی و شاید او را ناراحت کنی. کار دنیا همیشه به همین نحو است و همچنان ادامه دارد.

برداشت: چند بار می‌خواهی لبش را تلخ کنی و شبش را تیره کنی؟ لب تو مثل شکر است و شب تو بهشتی است.

برداشت: هیچ عسلی زهر نمی‌سازد و شکر هم به سرکه تبدیل نمی‌شود. بی‌خود خود را فریب نده، ای کسی که دیگران را گمراه می‌کنی، این بازی تا چه زمانی ادامه خواهد داشت؟

برداشت: هر کاری که انجام دهی، آن لب‌های تو خبر می‌دهند و مانند شکر شیرین هستند. هر حرکتی که تو داشته باشی، در آن لطف و محبت نهفته است.

برداشت: سرو درختی است با زیبایی و بلندی، اما وقتی در مقایسه با چیزهای گرانبها مانند طلا باشد، ارزش خود را از دست می‌دهد. چگونه می‌توانیم به تو و ارزش وجودیت بنگریم و تو را با کسی مقایسه کنیم ای پادشاه روز جزا؟